de Natura Deorum

illud vero quam callida ratione:

1. qui volt quod volt, ita dat se res ut operam dabit,

qui est versus omnium seminator malorum.

1. ille traversa mente mihi hodie tradidit repagula,
2. quibus ego iram omnem recludam atque illi perniciem dabo,
3. mihi maerores illi luctum, exitium illi exilium mihi.

hanc videlicet rationem, quam vos divino beneficio homini solum tributam dicitis, bestiae non habent; videsne igitur quanto munere deorum simus adfecti?

Atque eadem Medea patrem patriamque fugiens,

1. postquam pater
2. adpropinquat iamque paene ut conprehendatur parat,
p.147
3. puerum interea obtruncat membraque articulatim dividit
4. perque agros passim dispergit corpus: id ea gratia
5. ut, dum nati dissipatos artus captaret parens,
6. ipsa interea effugeret, illum ut maeror tardaret sequi,
7. sibi salutem ut familiari pareret parricidio.

huic ut scelus sic ne ratio quidem defuit.

Quid ille funestas epulas fratri conparans nonne versat huc et illuc cogitatione rationem:

1. maior mihi moles, maius miscendumst malum,
2. qui illius acerbum cor contundam et conprimam.

Nec tamen ille ipse est praetereundus,

1. qui non sat habuit coniugem inlexe in stuprum,

de quo recte et verissume loquitur Atreus:

1. quod re in summa summum esse arbitror
2. periclum, matres coinquinari regias,
3. contaminari stirpem, admisceri genus.

at id ipsum quam callide, qui regnum adulterio quaereret:

1. addo" inquit "huc, quod mihi portento caelestum pater
2. prodigium misit, regni stabilimen mei,
3. agnum inter pecudes aurea clarum coma
4. quondam Thyestem clepere ausum esse e regia,
5. a qua in re adiutricem coniugem cepit sibi.

videturne summa inprobitate usus non sine summa esse ratione?