Epigrammata

23. (V, 292.)

Ἀγαθίου πέραν τῖς πόλεως διάγοντος διὰ τὰ λύσιμα τῶν νόμων, ὑπομνηστικὸν πεμφθὲν πρὸς Παῦλον

Σιλεντιάριον.

Ἐνθάδε μὲν χλοάουσα τεθηλότι βῶλος φυλλάδος εὐκάρπου πᾶσαν ἔδειξε χάριν·

ἐνθάδε δὲ κλάζουσιν ὑπὸ σκιεραῖς κυπαρίσσοις ὄρνιθες δροσερῶν μητέρες ὀρταλίχων·

καἰ λιγυρὸν βομβεῦσιν ἀκανθίδες· ἡ δ’ ὀλολυγὼν τρύζει, τρηχαλέαις ἐνδιάουσα βάτοις.

ἀλλὰ τι μοι τῶν ἦδος, ἔπει σέο μῦθον ἀκούειν ἤθελον, ἢ κιθάρης κρούσματα Δηλιάδος;

καί μοι δισσὸς ἔρως περικίδναται. εἰσοράαν γὰρ καὶ σὲ μάκαρ ποθέω, καὶ γλυκερὴν Δάμαλιν,

ἧς με περισμύχουσι μεληδόνες· ἀλλά με θεσμοὶ εἴργουσιν ῥαδινῆς τηλόθι δορκαλίδος.