De Virtutibus

ὅθεν τοὺς τοιούτους συνάγων καὶ μυσταγωγῶν προσκαλεῖται τὰς συμβατηρίους καὶ φιλικὰς προτείνων ὑφηγήσεις, αἳ παραινοῦσιν ἀψεύδειαν ἀσκεῖν καὶ τῦφον [*](1 tit. περὶ μετανοίας add. SC mg G2: om. ceteri 2 φιλάρετος δέ AH2 (v) καὶ φιλάνθρωπος AHP 3 μώσης Α 4 εἶναι FG1G2: om. ceteri (Turn.) προτιθεὶς SG2: προθεὶς ceteri (Turn.) 5 μετανοοῦσι SCG2 Par.: μέγα νοοῦσι ceteri 5. 6 ἀπολαύσειν Α 6 γάρ Par.: γάρ καὶ S, μὲν ceteri (v) μὲν S Par.: οm. ceteri (v) 7 pr. ἡ om. SCG2 ἐν δέ ναυσὶν SG2 Par.: ἐν ναυσὶ δ’ C, ἐν δὲ ναυμαχίαις AFH1P, ἐν δὲ ναυτιλίαις G1H2 (v) alt. ἡ om. FHP1 (v) 8 μνήμη] γνῶσις S τὰ] καὶ Par. κατὰ F 9 συνιστάμενα, ἤ τε ἐκ νόσων SCG2, συνιστάμενα, ἡ ἐκ τῶν νόσων Par.: εἴς τε ἃ μέν δή τε κε νοσῶν F, εἴς τε ἇι δή τε κε νόσων AHP, εἰς τε σῶμα καὶ ναυτηλίαν καὶ ψυχὴν ἡ ἐκ νόσων G1 10 λήθης] ἀληθὴς S Par. ἐκγινομένη scripsi: ἐγγενομένη SF, ἐγγινομένη ceteri (V) ; ἐκ λήθης ἐγγινομένη coni. Mang. ἧς SCG2: ὧν G1 Par., om. ceteri 11 συγγενέστατόν τε F τό μετανοεῖν ἐστιν S Par.: ἐστιν om. H (v), ἐστι τὸ μετανοεῖν ceteri καὶ οὐκ S 12 τεταγμένον transp. Α, τεταγμένον post ἀγαθῶν transp. Par. ἀλλ’ ἐν τῆ SCG2: ἀλλ’ ἔτι AFH1P, ἀλλά τὰ G1H2 μετὰ ταύτην CG2: ἡμετέρα ταύτῃ (sic) S, μετ’ αὐτὰ Par., μετ’ αὐτὴν ceteri (Turn.) 13 μηδὲν SCG2 Par. Anton.: μηδὲ ceteri (Turn.) ἁμαρτάνειν Anton. 14 ἁμαρτάνοντα F Par. Anton. μεταβάλλειν Anton. 15 φρονήμου S 16 συνάγων τε καὶ Α προσκαλεῖται SCH: προκαλεῖται ceteri 17 ἀφηγήσεις HP ἀφευδιαν S1, corr. S2) [*](2—15 Par (isinus gr. 1630) fol. 88v Τοῦ φίλωνος περὶ μετανοίας: φιλάρετος—οὐκ 13—15 Anton. Mel. I 17 (Migne T. 136 Col. 832) Φίλωνος· τὸ μὲν συνόλως ἁμαρτάνειν—οὐκ ἀγνοήσαντος.)

τί δ’ ἂν εἴη τῶν ὄντων ἄριστον ἢ θεός; οὗ τὰς τιμὰς προσένειμαν τοῖς οὐ θεοῖς, ἐκείνους μὲν ἀποσεμνύνοντες πλέον τοῦ μετρίου, τοῦ δὲ εἰς ἅπαν οἱ κενοὶ φρενῶν ἐκλαθόμενοι. πάντας οὖν, ὅσοι τὸν κτίστην καὶ πατέρα τοῦ παντὸς εἰ καὶ μὴ ἐξ ἀρχῆς σέβειν ἠξίωσαν ἀλλ’ ὕστερον μοναρχίαν ἀντὶ πολυαρχίας ἀσπασάμενοι, φιλτάτους καὶ συγγενεστάτους ὑποληπτέον, τὸ μέγιστον εἰς φιλίαν καὶ οἰκειότητα παρασχομένους θεοφιλὲς ἦθος, οἷς χρὴ καὶ συνήδεσθαι, καθάπερ ἂν εἰ καὶ τυφλοὶ πρότερον ὄντες ἀνέβλεψαν ἐκ βαθυτάτου σκότους αὐγοειδέστατον φῶς ἰδόντες.

Τὸ μὲν οὖν πρῶτον καὶ ἀναγκαιότατον τῶν εἰς μετάνοιαν εἴρηται. μετανοείτω δέ τις μὴ μόνον ἐφ’ οἷς ἠπατήθη πολὺν χρόνον τὰ γενητὰ πρὸ τοῦ ἀγενήτου καὶ ποιητοῦ θαυμάσας, ἀλλὰ καὶ ἐν τοῖς ἄλλοις ὅσα περὶ βίον ἀναγκαῖα, μετιὼν ὥσπερ ἐκ τῆς φαυλοτάτης τῶν κακοπολιτειῶν, ὀχλοκρατίας, εἰς τὴν εὐνομωτάτην πολιτείαν, δημοκρατίαν, τοῦτο δ’ ἐστὶν ἐξ ἀμαθίας εἰς ἐπιστήμην ὧν ἡ ἄγνοια αἰσχρόν, ἐξ ἀφροσύνης εἰς φρόνησιν, ἐξ ἀκρατείας εἰς ἐγκράτειαν, ἐξ ἀδικίας εἰς δικαιοσύνην, ἐξ ἀτολμίας εἰς θαρραλεότητα.