Hymn 2 to Demeter
Homeric Hymns
Hymni Homerici, creator; Hesiod, creator; Homer, creator; Evelyn-White, Hugh G. (Hugh Gerard), d. 1924, editor; Evelyn-White, Hugh G. (Hugh Gerard), d. 1924, translator
- ῥεῖά κέ τίς σε ἰδοῦσα γυναικῶν θηλυτεράων
- ζηλώσαι· τόσα κέν τοι ἀπὸ θρεπτήρια δοίη.
- ὣς ἔφαθʼ· ἣ δʼ ἐπένευσε καρήατι· ταὶ δὲ φαεινὰ
- πλησάμεναι ὕδατος φέρον ἄγγεα κυδιάουσαι.
- ῥίμφα δὲ πατρὸς ἵκοντο μέγαν δόμον, ὦκα δὲ μητρὶ
- ἔννεπον, ὡς εἶδόν τε καὶ ἔκλυον. ἣ δὲ μάλʼ ὦκα
- ἐλθούσας ἐκέλευε καλεῖν ἐπʼ ἀπείρονι μισθῷ.
- αἳ δʼ ὥστʼ ἢ ἔλαφοι ἢ πόρτιες εἴαρος ὥρῃ
- ἅλλοντʼ ἂν λειμῶνα κορεσσάμεναι φρένα φορβῇ,
- ὣς αἳ ἐπισχόμεναι ἑανῶν πτύχας ἱμεροέντων
- ἤιξαν κοίλην κατʼ ἀμαξιτόν· ἀμφὶ δὲ χαῖται
- ὤμοις ἀίσσοντο κροκηίῳ ἄνθει ὁμοῖαι.
- τέτμον δʼ ἐγγὺς ὁδοῦ κυδρὴν θεόν, ἔνθα πάρος περ
- κάλλιπον· αὐτὰρ ἔπειτα φίλου πρὸς δώματα πατρὸς
- ἡγεῦνθʼ· ἣ δʼ ἄρʼ ὄπισθε φίλον τετιημένη ἦτορ
- στεῖχε κατὰ κρῆθεν κεκαλυμμένη· ἀμφὶ δὲ πέπλος
- κυάνεος ῥαδινοῖσι θεᾶς ἐλελίζετο ποσσίν.
- αἶψα δὲ δώμαθʼ ἵκοντο διοτρεφέος Κελεοῖο,
- βὰν δὲ διʼ αἰθούσης, ἔνθα σφίσι πότνια μήτηρ
- ἧστο παρὰ σταθμὸν τέγεος πύκα ποιητοῖο
- παῖδʼ ὑπὸ κόλπῳ ἔχουσα, νέον θάλος· αἳ δὲ πὰρ αὐτὴν
- ἔδραμον· ἣ δʼ ἄρʼ ἐπʼ οὐδὸν ἔβη ποσὶ καὶ ῥα μελάθρου
- κῦρε κάρη, πλῆσεν δὲ θύρας σέλαος θείοιο.
- τὴν δʼ αἰδώς τε σέβας τε ἰδὲ χλωρὸν δέος εἷλεν·
- εἶξε δέ οἱ κλισμοῖο καὶ ἑδριάασθαι ἄνωγεν.
- ἀλλʼ οὐ Δημήτηρ ὡρηφόρος, ἀγλαόδωρος,
- ἤθελεν ἑδριάασθαι ἐπὶ κλισμοῖο φαεινοῦ,
- ἀλλʼ ἀκέουσʼ ἀνέμιμνε κατʼ ὄμματα καλὰ βαλοῦσα,
- πρίν γʼ ὅτε δή οἱ ἔθηκεν Ἰάμβη κέδνʼ εἰδυῖα
- πηκτὸν ἕδος, καθύπερθε δʼ ἐπʼ ἀργύφεον βάλε κῶας.
- ἔνθα καθεζομένη προκατέσχετο χερσὶ καλύπτρην·
- δηρὸν δʼ ἄφθογγος τετιημένη ἧστʼ ἐπὶ δίφρου,
- οὐδέ τινʼ οὔτʼ ἔπεϊ προσπτύσσετο οὔτε τι ἔργῳ,
- ἀλλʼ ἀγέλαστος, ἄπαστος ἐδητύος ἠδὲ ποτῆτος
- ἧστο πόθῳ μινύθουσα βαθυζώνοιο θυγατρός,
- πρίν γʼ ὅτε δὴ χλεύῃς μιν Ἰάμβη κέδνʼ εἰδυῖα
- πολλὰ παρασκώπτουσʼ ἐτρέψατο πότνιαν ἁγνήν,
- μειδῆσαι γελάσαι τε καὶ ἵλαον σχεῖν θυμόν·
- ἣ δή οἱ καὶ ἔπειτα μεθύστερον εὔαδεν ὀργαῖς.
- τῇ δὲ δέπας Μετάνειρα δίδου μελιηδέος οἴνου
- πλήσασʼ· ἣ δʼ ἀνένευσʼ· οὐ γὰρ θεμιτόν οἱ ἔφασκε
- πίνειν οἶνον ἐρυθρόν· ἄνωγε δʼ ἄρʼ ἄλφι καὶ ὕδωρ
- δοῦναι μίξασαν πιέμεν γλήχωνι τερείνῃ.
- ἣ δὲ κυκεῶ τεύξασα θεᾷ πόρεν, ὡς ἐκέλευε·
- δεξαμένη δʼ ὁσίης ἕνεκεν πολυπότνια Δηώ
- ---τῇσι δὲ μύθων ἦρχεν ἐύζωνος Μετάνειρα·
- χαῖρε, γύναι, ἐπεὶ οὔ σε κακῶν ἄπʼ ἔολπα τοκήων
- ἔμμεναι, ἀλλʼ ἀγαθῶν· ἐπί τοι πρέπει ὄμμασιν αἰδὼς
- καὶ χάρις, ὡς εἴ πέρ τε θεμιστοπόλων βασιλήων.
- ἀλλὰ θεῶν μὲν δῶρα καὶ ἀχνύμενοί περ ἀνάγκῃ
- τέτλαμεν ἄνθρωποι· ἐπὶ γὰρ ζυγὸς αὐχένι κεῖται.
- νῦν δʼ, ἐπεὶ ἵκεο δεῦρο, παρέσσεται ὅσσα τʼ ἐμοί περ.
- παῖδα δέ μοι τρέφε τόνδε, τὸν ὀψίγονον καὶ ἄελπτον
- ὤπασαν ἀθάνατοι, πολυάρητος δέ μοί ἐστιν.
- εἰ τόν γε θρέψαιο καὶ ἥβης μέτρον ἵκοιτο,
- ῥεῖά κέ τίς σε ἰδοῦσα γυναικῶν θηλυτεράων
- ζηλώσαι· τόσα κέν τοι ἀπὸ θρεπτήρια δοίην.
- τὴν δʼ αὖτε προσέειπεν ἐυστέφανος Δημήτηρ·
- καὶ σύ, γύναι, μάλα χαῖρε, θεοὶ δέ τοι ἐσθλὰ πόροιεν·
- παῖδα δέ τοι πρόφρων ὑποδέξομαι, ὥς με κελεύεις,
- θρέψω κοὔ μιν, ἔολπα, κακοφραδίῃσι τιθήνης
- οὔτʼ ἄρʼ ἐπηλυσίη δηλήσεται οὔθʼ ὑποτάμνον·
- οἶδα γὰρ ἀντίτομον μέγα φέρτερον ὑλοτόμοιο,
- οἶδα δʼ ἐπηλυσίης πολυπήμονος ἐσθλὸν ἐρυσμόν.
- ὣς ἄρα φωνήσασα θυώδεϊ δέξατο κόλπῳ
- χείρεσσʼ ἀθανάτῃσι· γεγήθει δὲ φρένα μήτηρ.
- ὣς ἣ μὲν Κελεοῖο δαΐφρονος ἀγλαὸν υἱὸν
- Δημοφόωνθʼ, ὃν ἔτικτεν ἐύζωνος Μετάνειρα,
- ἔτρεφεν ἐν μεγάροις· ὃ δʼ ἀέξετο δαίμονι ἶσος,
- οὔτʼ οὖν σῖτον ἔδων, οὐ θησάμενος [γάλα μητρὸς]
- [ἠματίη μὲν γὰρ καλλιστέφανος] Δημήτηρ
- χρίεσκʼ ἀμβροσίῃ ὡσεὶ θεοῦ ἐκγεγαῶτα
- ἡδὺ καταπνείουσα καὶ ἐν κόλποισιν ἔχουσα·
- νύκτας δὲ κρύπτεσκε πυρὸς μένει ἠύτε δαλὸν
- λάθρα φίλων γονέων· τοῖς δὲ μέγα θαῦμʼ ἐτέτυκτο,
- ὡς προθαλὴς τελέθεσκε· θεοῖσι γὰρ ἄντα ἐῴκει.
- καί κέν μιν ποίησεν ἀγήρων τʼ ἀθάνατόν τε,
- εἰ μὴ ἄρʼ ἀφραδίῃσιν ἐύζωνος Μετάνειρα
- νύκτʼ ἐπιτηρήσασα θυώδεος ἐκ θαλάμοιο
- σκέψατο· κώκυσεν δὲ καὶ ἄμφω πλήξατο μηρὼ
- δείσασʼ ᾧ περὶ παιδὶ καὶ ἀάσθη μέγα θυμῷ
- καί ῥʼ ὀλοφυρομένη ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
- τέκνον Δημοφόων, ξείνη σε πυρὶ ἔνι πολλῷ
- κρύπτει, ἐμοὶ δὲ γόον καὶ κήδεα λυγρὰ τίθησιν.
- ὣς φάτʼ ὀδυρομένη· τῆς δʼ ἄιε δῖα θεάων.
- τῇ δὲ χολωσαμένη καλλιστέφανος Δημήτηρ
- παῖδα φίλον, τὸν ἄελπτον ἐνὶ μεγάροισιν ἔτικτε,
- χείρεσσʼ ἀθανάτῃσιν ἀπὸ ἕθεν ἧκε πέδονδε,
- ἐξανελοῦσα πυρός, θυμῷ κοτέσασα μάλʼ αἰνῶς,
- καί ῥʼ ἄμυδις προσέειπεν ἐύζωνον Μετάνειραν·
- νήιδες ἄνθρωποι καὶ ἀφράδμονες οὔτʼ ἀγαθοῖο
- αἶσαν ἐπερχομένου προγνώμεναι οὔτε κακοῖο·
- καὶ σὺ γὰρ ἀφραδίῃσι τεῇς νήκεστον ἀάσθης.
- ἴστω γὰρ θεῶν ὅρκος, ἀμείλικτον Στυγὸς ὕδωρ,
- ἀθάνατόν κέν τοι καὶ ἀγήραον ἤματα πάντα
- παῖδα φίλον ποίησα καὶ ἄφθιτον ὤπασα τιμήν·
- νῦν δʼ οὐκ ἔσθʼ ὥς κεν θάνατον καὶ κῆρας ἀλύξαι·
- τιμὴ δʼ ἄφθιτος αἰὲν ἐπέσσεται, οὕνεκα γούνων
- ἡμετέρων ἐπέβη καὶ ἐν ἀγκοίνῃσιν ἴαυσεν.
- ὥρῃσιν δʼ ἄρα τῷ γε περιπλομένων ἐνιαυτῶν
- παῖδες Ἐλευσινίων πόλεμον καὶ φύλοπιν αἰνὴν
- αἰὲν ἐν ἀλλήλοισιν συνάξουσʼ ἤματα πάντα.
- εἰμὶ δὲ Δημήτηρ τιμάοχος, ἥτε μέγιστον
- ἀθανάτοις θνητοῖς τʼ ὄνεαρ καὶ χάρμα τέτυκται.
- ἀλλʼ ἄγε μοι νηόν τε μέγαν καὶ βωμὸν ὑπʼ αὐτῷ
- τευχόντων πᾶς δῆμος ὑπαὶ πόλιν αἰπύ τε τεῖχος
- Καλλιχόρου καθύπερθεν ἐπὶ προὔχοντι κολωνῷ.
- ὄργια δʼ αὐτὴ ἐγὼν ὑποθήσομαι, ὡς ἂν ἔπειτα
- εὐαγέως ἔρδοντες ἐμὸν νόον ἱλάσκοισθε.
- ὣς εἰποῦσα θεὰ μέγεθος καὶ εἶδος ἄμειψε
- γῆρας ἀπωσαμένη· περί τʼ ἀμφί τε κάλλος ἄητο·
- ὀδμὴ δʼ ἱμερόεσσα θυηέντων ἀπὸ πέπλων
- σκίδνατο, τῆλε δὲ φέγγος ἀπὸ χροὸς ἀθανάτοιο
- λάμπε θεᾶς, ξανθαὶ δὲ κόμαι κατενήνοθεν ὤμους,
- αὐγῆς δʼ ἐπλήσθη πυκινὸς δόμος ἀστεροπῆς ὥς·
- βῆ δὲ διὲκ μεγάρων· τῆς δʼ αὐτίκα γούνατʼ ἔλυντο,
- δηρὸν δʼ ἄφθογγος γένετο χρόνον, οὐδέ τι παιδὸς
- μνήσατο τηλυγέτοιο ἀπὸ δαπέδου ἀνελέσθαι.
- τοῦ δὲ κασίγνηται φωνὴν ἐσάκουσαν ἐλεινήν,
- κὰδ δʼ ἄρʼ ἀπʼ εὐστρώτων λεχέων θόρον· ἣ μὲν ἔπειτα
- παῖδʼ ἀνὰ χερσὶν ἑλοῦσα ἑῷ ἐγκάτθετο κόλπῳ·
- ἣ δʼ ἄρα πῦρ ἀνέκαιʼ· ἣ δʼ ἔσσυτο πόσσʼ ἁπαλοῖσι
- μητέρʼ ἀναστήσουσα θυώδεος ἐκ θαλάμοιο.
- ἀγρόμεναι δέ μιν ἀμφὶς ἐλούεον ἀσπαίροντα
- ἀμφαγαπαζόμεναι· τοῦ δʼ οὐ μειλίσσετο θυμός·
- χειρότεραι γὰρ δή μιν ἔχον τροφοὶ ἠδὲ τιθῆναι.
- αἳ μὲν παννύχιαι κυδρὴν θεὸν ἱλάσκοντο
- δείματι παλλόμεναι, ἅμα δʼ ἠοῖ φαινομένηφιν
- εὐρυβίῃ Κελεῷ νημερτέα μυθήσαντο,
- ὡς ἐπέτελλε θεά, καλλιστέφανος Δημήτηρ.
- αὐτὰρ ὅ γʼ εἰς ἀγορὴν καλέσας πολυπείρονα λαὸν
- ἤνωγʼ ἠυκόμῳ Δημήτερι πίονα νηὸν
- ποιῆσαι καὶ βωμὸν ἐπὶ προὔχοντι κολωνῷ.
- οἳ δὲ μάλʼ αἶψʼ ἐπίθοντο καὶ ἔκλυον αὐδήσαντος,
- τεῦχον δʼ, ὡς ἐπέτελλʼ. ὃ δʼ ἀέξετο δαίμονι ἶσος.
- αὐτὰρ ἐπεὶ τέλεσαν καὶ ἐρώησαν καμάτοιο,
- βάν ῥʼ ἴμεν οἴκαδʼ ἕκαστος· ἀτὰρ ξανθὴ Δημήτηρ
- ἔνθα καθεζομένη μακάρων ἀπὸ νόσφιν ἁπάντων
- μίμνε πόθῳ μινύθουσα βαθυζώνοιο θυγατρός.
- αἰνότατον δʼ ἐνιαυτὸν ἐπὶ χθόνα πουλυβότειραν
- ποίησʼ ἀνθρώποις καὶ κύντατον· οὐδέ τι γαῖα
- σπέρμʼ ἀνίει, κρύπτεν γὰρ ἐυστέφανος Δημήτηρ·
- πολλὰ δὲ καμπύλʼ ἄροτρα μάτην βόες εἷλκον ἀρούραις·
- πολλὸν δὲ κρῖ λευκὸν ἐτώσιον ἔμπεσε γαίῃ·
- καί νύ κε πάμπαν ὄλεσσε γένος μερόπων ἀνθρώπων
- λιμοῦ ὑπʼ ἀργαλέης, γεράων τʼ ἐρικυδέα τιμὴν
- καὶ θυσιῶν ἤμερσεν Ὀλύμπια δώματʼ ἔχοντας,
- εἰ μὴ Ζεὺς ἐνόησεν ἑῷ τʼ ἐφράσσατο θυμῷ.
- Ἶριν δὲ πρῶτον χρυσόπτερον ὦρσε καλέσσαι
- Δήμητρʼ ἠύκομον, πολυήρατον εἶδος ἔχουσαν.
- ὣς ἔφαθʼ· ἣ δὲ Ζηνὶ κελαινεφέι Κρονίωνι
- πείθετο καὶ τὸ μεσηγὺ διέδραμεν ὦκα πόδεσσιν.
- ἵκετο δὲ πτολίεθρον Ἐλευσῖνος θυοέσσης,
- εὗρεν δʼ ἐν νηῷ Δημήτερα κυανόπεπλον
- καί μιν φωνήσασʼ ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
- Δήμητερ, καλέει σε πατὴρ Ζεὺς ἄφθιτα εἰδὼς
- ἐλθέμεναι μετὰ φῦλα θεῶν αἰειγενετάων.
- ἄλλʼ ἴθι, μηδʼ ἀτέλεστον ἐμὸν ἔπος ἐκ Διὸς ἔστω.
- ὣς φάτο λισσομένη· τῇ δʼ οὐκ ἐπεπείθετο θυμός.
- αὖτις ἔπειτα πατὴρ μάκαρας θεοὺς αἰὲν ἐόντας
- πάντας ἐπιπροΐαλλεν· ἀμοιβηδὶς δὲ κιόντες
- κίκλησκον καὶ πολλὰ δίδον περικαλλέα δῶρα
- τιμάς θʼ, †ἅς κʼ ἐθέλοιτο† μετʼ ἀθανάτοισιν ἑλέσθαι.
- ἀλλʼ οὔτις πεῖσαι δύνατο φρένας οὐδὲ νόημα
- θυμῷ χωομένης· στερεῶς δʼ ἠναίνετο μύθους.
- οὐ μὲν γάρ ποτʼ ἔφασκε θυώδεος Οὐλύμποιο
- πρίν γʼ ἐπιβήσεσθαι, οὐ πρὶν γῆς καρπὸν ἀνήσειν,
- πρὶν ἴδοι ὀφθαλμοῖσιν ἑὴν εὐώπιδα κούρην.
- αὐτὰρ ἐπεὶ τό γʼ ἄκουσε βαρύκτυπος εὐρύοπα Ζεύς,
- εἰς Ἔρεβος πέμψε χρυσόρραπιν Ἀργειφόντην,
- ὄφρʼ Ἀίδην μαλακοῖσι παραιφάμενος ἐπέεσσιν
- ἁγνὴν Περσεφόνειαν ὑπὸ ζόφου ἠερόεντος
- ἐς φάος ἐξαγάγοι μετὰ δαίμονας, ὄφρα ἑ μήτηρ
- ὀφθαλμοῖσιν ἰδοῦσα μεταλήξειε χόλοιο.
- Ἑρμῆς δʼ οὐκ ἀπίθησεν, ἄφαρ δʼ ὑπὸ κεύθεα γαίης
- ἐσσυμένως κατόρουσε λιπὼν ἕδος Οὐλύμποιο.
- τέτμε δὲ τόν γε ἄνακτα δόμων ἔντοσθεν ἐόντα,
- ἥμενον ἐν λεχέεσσι σὺν αἰδοίῃ παρακοίτι,
- πόλλʼ ἀεκαζομένῃ μητρὸς πόθῳ· ἣ δʼ ἀποτηλοῦ
- ἔργοις θεῶν μακάρων [δεινὴν] μητίσετο βουλήν.
- ἀγχοῦ δʼ ἱστάμενος προσέφη κρατὺς Ἀργειφόντης·
- Ἅιδη κυανοχαῖτα, καταφθιμένοισιν ἀνάσσων,
- Ζεύς με πατὴρ ἤνωγεν ἀγαυὴν Περσεφόνειαν
- ἐξαγαγεῖν Ἐρέβευσφι μετὰ σφέας, ὄφρα ἑ μήτηρ
- ὀφθαλμοῖσιν ἰδοῦσα χόλου καὶ μήνιος αἰνῆς
- ἀθανάτοις λήξειεν· ἐπεὶ μέγα μήδεται ἔργον,
- φθῖσαι φῦλʼ ἀμενηνὰ χαμαιγενέων ἀνθρώπων,
- σπέρμʼ ὑπὸ γῆς κρύπτουσα, καταφθινύθουσα δὲ τιμὰς
- ἀθανάτων· ἣ δʼ αἰνὸν ἔχει χόλον, οὐδὲ θεοῖσι
- μίσγεται, ἀλλʼ ἀπάνευθε θυώδεος ἔνδοθι νηοῦ
- ἧσται Ἐλευσῖνος κραναὸν πτολίεθρον ἔχουσα.
- ὣς φάτο· μείδησεν δὲ ἄναξ ἐνέρων Ἀιδωνεὺς
- ὀφρύσιν, οὐδʼ ἀπίθησε Διὸς βασιλῆος ἐφετμῇς·
- ἐσσυμένως δʼ ἐκέλευσε δαΐφρονι Περσεφονείῃ·
- ἔρχεο, Περσεφόνη, παρὰ μητέρα κυανόπεπλον
- ἤπιον ἐν στήθεσσι μένος καὶ θυμὸν ἔχουσα,
- μηδέ τι δυσθύμαινε λίην περιώσιον ἄλλων·
- οὔ τοι ἐν ἀθανάτοισιν ἀεικὴς ἔσσομʼ ἀκοίτης,
- αὐτοκασίγνητος πατρὸς Διός· ἔνθα δʼ ἐοῦσα
- δεσπόσσεις πάντων ὁπόσα ζώει τε καὶ ἕρπει,
- τιμὰς δὲ σχήσησθα μετʼ ἀθανάτοισι μεγίστας.
- τῶν δʼ ἀδικησάντων τίσις ἔσσεται ἤματα πάντα,
- οἵ κεν μὴ θυσίῃσι τεὸν μένος ἱλάσκωνται
- εὐαγέως ἔρδοντες, ἐναίσιμα δῶρα τελοῦντες.
- ὣς φάτο· γήθησεν δὲ περίφρων Περσεφόνεια,
- καρπαλίμως δʼ ἀνόρουσʼ ὑπὸ χάρματος· αὐτὰρ ὅ γʼ αὐτὸς
- ῥοιῆς κόκκον ἔδωκε φαγεῖν μελιηδέα λάθρῃ,
- ἀμφὶ ἓ νωμήσας, ἵνα μὴ μένοι ἤματα πάντα
- αὖθι παρʼ αἰδοίῃ Δημήτερι κυανοπέπλῳ.
- ἵππους δὲ προπάροιθεν ὑπὸ χρυσέοισιν ὄχεσφιν
- ἔντυεν ἀθανάτους Πολυσημάντωρ Ἀιδωνευς.
- ἣ δʼ ὀχέων ἐπέβη, πάρα δὲ κρατὺς Ἀργειφόντης
- ἡνία καὶ μάστιγα λαβὼν μετὰ χερσὶ φίλῃσι
- σεῦε διὲκ μεγάρων· τὼ δʼ οὐκ ἀέκοντε πετέσθην.
- ῥίμφα δὲ μακρὰ κέλευθα διήνυσαν· οὐδὲ θάλασσα
- οὔθʼ ὕδωρ ποταμῶν οὔτʼ ἄγκεα ποιήεντα
- ἵππων ἀθανάτων οὔτʼ ἄκριες ἔσχεθον ὁρμήν,
- ἀλλʼ ὑπὲρ αὐτάων βαθὺν ἠέρα τέμνον ἰόντες.
- στῆσε δʼ ἄγων, ὅθι μίμνεν ἐυστέφανος Δημήτηρ,
- νηοῖο προπάροιθε θυώδεος· ἣ δὲ ἰδοῦσα
- ἤιξʼ, ἠύτε μαινὰς ὄρος κάτα δάσκιον ὕλῃ.
- Περσεφόνη δʼ ἑτέρ[ωθεν ἐπεὶ ἴδεν ὄμματα καλὰ]
- μητρὸς ἑῆς κατʼ [ἄρʼ ἥ γʼ ὄχεα προλιποῦσα καὶ ἵππους]
- ἆλτο θέει[ν, δειρῇ δέ οἱ ἔμπεσε ἀμφιχυθεῖσα·]
- τῇ δὲ [φίλην ἔτι παῖδα ἑῇς μετὰ χερσὶν ἐχούσῃ]
- α[ἶψα δόλον θυμός τινʼ ὀίσατο, τρέσσε δʼ ἄρʼ αἰνῶς]
- παυομ[ένη φιλότητος, ἄφαρ δʼ ἐρεείνετο μύθῳ·]
- τέκνον, μή ῥά τι μοι σ[ύ γε πάσσαο νέρθεν ἐοῦσα]
- βρώμης; ἐξαύδα, μ[ὴ κεῦθʼ, ἵνα εἴδομεν ἄμφω·]
- ὣς μὲν γάρ κεν ἐοῦσα π[αρὰ στυγεροῦ Ἀίδαο]
- καὶ παρʼ ἐμοὶ καὶ πατρὶ κελ[αινεφέϊ Κρονίωνι]
- ναιετάοις πάντεσσι τετιμ[ένη ἀθανάτοι]σιν.
- εἰ δʼ ἐπάσω, πάλιν αὖτις ἰοῦσʼ ὑπ[ὸ κεύθεσι γαίης]
- οἰκήσεις ὡρέων τρίτατον μέρ[ος εἰς ἐνιαυτόν,]
- τὰς δὲ δύω παρʼ ἐμοί τε καὶ [ἄλλοις ἀθανά]τοισιν.
- ὁππότε δʼ ἄνθεσι γαῖʼ εὐώδε[σιν] εἰαρινο[ῖσι]
- παντοδαποῖς θάλλῃ, τόθʼ ὑπὸ ζόφου ἠερόεντος
- αὖτις ἄνει μέγα θαῦμα θεοῖς θνητοῖς τʼ ἀνθρώποις.
- [εἶπε δὲ πῶς σʼ ἥρπαξεν ὑπὸ ζόφον ἠερόεντα]
- καὶ τίνι σʼ ἐξαπάτησε δόλῳ κρατερὸς Πολυδέγμων;
- τὴν δʼ αὖ Περσεφόνη περικαλλὴς ἀντίον ηὔδα·
- τοιγὰρ ἐγώ τοι, μῆτερ, ἐρέω νημερτέα πάντα·
- εὖτέ μοι Ἑρμῆς ἦλθʼ ἐριούνιος ἄγγελος ὠκὺς
- πὰρ πατέρος Κρονιδαο καὶ ἄλλων Οὐρανιώνων,
- ἐλθεῖν ἐξ Ἐρέβευς, ἵνα ὀφθαλμοῖσιν ἰδοῦσα
- λήξαις ἀθανάτοισι χόλου καὶ μήνιος αἰνῆς,
- αὐτίκʼ ἐγὼν ἀνόρουσʼ ὑπὸ χάρματος· αὐτὰρ ὃ λάθρῃ
- ἔμβαλέ μοι ῥοιῆς κόκκον, μελιηδέʼ ἐδωδήν,
- ἄκουσαν δὲ βίῃ με προσηνάγκασσε πάσασθαι.
- ὡς δέ μʼ ἀναρπάξας Κρονίδεω πυκινὴν διὰ μῆτιν
- ᾤχετο πατρὸς ἐμοῖο, φέρων ὑπὸ κεύθεα γαίης,
- ἐξερέω, καὶ πάντα διίξομαι, ὡς ἐρεείνεις.
- ἡμεῖς μὲν μάλα πᾶσαι ἀνʼ ἱμερτὸν λειμῶνα,
- Λευκίππη Φαινώ τε καὶ Ἠλέκτρη καὶ Ἰάνθη
- καὶ Μελίτη Ἰάχη τε Ῥόδειά τε Καλλιρόη τε
- Μηλόβοσίς τε Τύχη τε καὶ Ὠκυρόη καλυκῶπις
- Χρυσηίς τʼ Ἰάνειρά τʼ Ἀκάστη τʼ Ἀδμήτη τε
- καὶ Ῥοδόπη Πλουτώ τε καὶ ἱμερόεσσα Καλυψὼ
- καὶ Στὺξ Οὐρανίη τε Γαλαξαύρη τʼ ἐρατεινὴ
- Παλλάς τʼ ἐγρεμάχη καὶ Ἄρτεμις ἰοχέαιρα,
- παίζομεν ἠδʼ ἄνθεα δρέπομεν χείρεσσʼ ἐρόεντα,
- μίγδα κρόκον τʼ ἀγανὸν καὶ ἀγαλλίδας ἠδʼ ὑάκινθον
- καὶ ῥοδέας κάλυκας καὶ λείρια, θαῦμα ἰδέσθαι,
- νάρκισσόν θʼ, ὃν ἔφυσʼ ὥς περ κρόκον εὐρεῖα χθών.
- αὐτὰρ ἐγὼ δρεπόμην περὶ χάρματι· γαῖα δʼ ἔνερθε
- χώρησεν· τῇ δʼ ἔκθορʼ ἄναξ κρατερὸς Πολυδέγμων·
- βῆ δὲ φέρων ὑπὸ γαῖαν ἐν ἅρμασι χρυσείοισι
- πόλλʼ ἀεκαζομένην· ἐβόησα δʼ ἄρʼ ὄρθια φωνῇ.
- ταῦτά τοι ἀχνυμένη περ ἀληθέα πάντʼ ἀγορεύω.
- ὣς τότε μὲν πρόπαν ἦμαρ ὁμόφρονα θυμὸν ἔχουσαι
- πολλὰ μάλʼ ἀλλήλων κραδίην καὶ θυμὸν ἴαινον
- ἀμφαγαπαζόμεναι· ἀχέων δʼ ἀπεπαύετο θυμός.
- γηθοσύνας δʼ ἐδέχοντο παρʼ ἀλλήλων ἔδιδόν τε.
- τῇσιν δʼ ἐγγύθεν ἦλθʼ Ἑκάτη λιπαροκρήδεμνος·
- πολλὰ δʼ ἄρʼ ἀμφαγάπησε κόρην Δημήτερος ἁγνήν·
- ἐκ τοῦ οἱ πρόπολος καὶ ὀπάων ἔπλετʼ ἄνασσα.
- ταῖς δὲ μέτʼ ἄγγελον ἧκε βαρύκτυπος εὐρύοπα Ζεὺς