Epistolae (Tres)

Severus, Sulpicius

Severus, Sulpicius. Sulpicii Severi libri qui supersunt (Corpus Scriptorum Ecclesiasticorum Latinorum, Volume 1). Halm, Karl, editor. Vienna: Gerold, 1866.

Martinus somno excitus re inopinata, ancipiti periculo et maxime, ut referebat, diabolo insidiante adque urguente praeuentus, tardius quam debuit ad orationis confugit auxilium. nam erumpere foras cupiens, cum pessulo, quem ostio obdiderat, diu multumque luctatus, grauissimum circa se sensit incendium, ita ut uestem, quam indutus erat, ignis absumpserit.

tandem in se reuersus, non in fuga, sed [*]( 1 omissum hoc V: omissum AQ, omissajP, id omissum v II in om. V 5 onim V: om. AFv II tam pauca malebat de Prato 6 incedit V 7 gesta sunt V II consilio V: consulto A, ut coni. Vorstius, incon- sultum Fv 10 diocisim V 11 martinus hieme F 12 ei om. V margine laesa 13 et om. dF 14 lectum AFQV: lectumque v 17 cubare 3 libri Giselini: occubare QV, accubare AF II consueberat V 18 snpra V 20 ei V: om. AFv II iteneris urguento requiebit V 22 arentes V: aroscentes AFv II excitatus FQ corr. 23 diabulo insitiante V 25 fores A 26 quem V: quod AF 27 ita V: adeo AFv II quam V: qua AFv 28 absumpserit V: adsumpserit F, assumpserit Av )

141
in Domino sciens esse praesidium, scutum fidei et orationis arripiens mediis flammis totus ad Dominum conuersus incubuit. tum uero diuinitus igne submoto, innoxio sibi orbe flammarum, orabat. monachi autem, qui pro foribus erant, crepitante et conluctante incendii sono, obseratas effringunt fores, demotoque igne de mediis flammis Martinum auferunt, cum iam penitus esse consumptus tam diuturno incendio putaretur.