Dialogi
Severus, Sulpicius
Severus, Sulpicius. Sulpicii Severi libri qui supersunt (Corpus Scriptorum Ecclesiasticorum Latinorum, Volume 1). Halm, Karl, editor. Vienna: Gerold, 1866.
ergo cum haut longe ab illa uillula nos manere nox inminens coegisset, xenium beato uiro eadem illa uirgo transmisit : fecitque Martinus, quod ante non fecerat — nullius enim ille umquam xenium, nullius munus accepit —: nihil ex his, quae uirgo uenerabilis miserat, refutauit, dicens benedictionem illius a sacerdote minime respuendam, quae esset multis sacerdotibus praeferenda.
audiant, quaeso, uirgines istud exemplum, ut fores suas, si eas malis obsistere uolunt, etiam bonis claudant, et, ne ad se inprobis sit liber accessus, non uereantur excludere etiam sacerdotes.
totus hoc mundus exaudiat\': uideri se a Martino [*]( 1 illut V, illũ A || sulpicii V 2 praedicarit BMV: praedicaret AFv 1\\ ita om. F 5 praeter in F erasum est, per M 6 ante IV: iam ante AFv II cohibuerat V: cohibebat AFv 7 deuertit AF2V : diuertit Flv 9 in om. F in rasura 10 esset habitura AMV : esse (om. F Lm.) habituram Fv 11 proposito B II fortissima B || uincta F 12 nec F (sed u. 15 idem ne) 14 uidendam se AFv 16 0 om. V II illum repulsum Fcorr. 18 inusitatum — exemplum. FQ 19 aut V 20 senium Y, item paulo post 21 ante FV: antea Av 22 nihil AFQV: nihil uero v 26 malis obsistere uolunt BV: mali obsidere uoluerint AFv 27 reuereantur F corr. 28 exaudiat AFQV: audiat v )
quis autem hoc praeter Martinum sacerdos non ad suam iniuriam rettulisset? quos aduersum sanctam uirginem motus quantasque iras mente concepisset ? haereticam iudicasset et anathemandam esse decreuisset.