Epistulae

nouent ille, qui audiuit, sciat ille, [*](2 cf. Luc. 15, \'5 *Ioh. 10, 11 4 cf. Rom. 9, 3—4 ) [*]( 1 im. ill. A 2 erroneas u erraneas AJ,Fa.c.m2 errantes Fp.c.m2I oues om. I 3 pon. an. suam s boni quippe g 5 qui sunt Isr. sec. carn. g si om. A perire cupit g 7 et] ne A 8 duros om. FJI asperos g 9 cogent (n exp.) A scripsit u 10 ipse] ille s 11 et om. Flg quonam igitur modo g 12 ipse me A lae(e)det FJI 13 accuse (in mg. accuret)2\' accuse (s.l.add. r)F accurrit s alium — ost. se om. Flg 14 coget A ostendit A 15 nullam] numquam g 16 dixit g papa ephiph. J 17 quae om. u eam u sicut] quod A tandem s scripsit Au 18 inde] in die dum FJI inter populos s disputaret FJI prudentia] beatitudo A 19huiusce I huius £ 20 tot(c)ius AJ,FIa.c. nisi—tac.] quam tac. nisi forte necesse est loqui s forte cum ut A tacere quam loqui FJI\' tacere u 21 fulmenque FJI flumen A ut om.F 22 tractu F se om. FJ,Ia.c. 23 singuli F 24 sciat ex scit J sic u alt. ille] ipse A )

qui scripsit: me ab accusatione sui et ipse liberat. ego nec interfui nec audiui: unus e populo sum, immo ne unus quidem, quia multis clamantibus tacui. conferamus arguentis accusatique personas et, cuius uel meritum uel uita uel doctrina praecesserit, illi magis adcommodemus fidem.