Epigrammata

Martial

Martial. M. Valerii Martialis Epigrammata. Heraeus, Wilhelm, editor; Borovskij, Jacobus, editor. Stuttgart: Teubner, 1925. Reprinted with corrections in 1976.

  1. Nec quemquam tanta bella sonare tuba.
  2. Sint Maecenates, non deerunt, Flacce, Marones
  3. Vergiliumque tibi vel tua rura dabunt.
  4. Iugera perdiderat miserae vicina Cremonae
  5. Flebat et abductas Tityrus aeger oves:
  6. Risit Tuscus eques, paupertatemque malignam
  7. Reppulit et celeri iussit abire fuga.
  8. 'Accipe divitias et vatum maximus esto;
  9. Tu licet et nostrum' dixit 'Alexin ames.'
  10. Adstabat domini mensis pulcherrimus ille
  11. Marmorea fundens nigra Falerna manu,
  12. Et libata dabat roseis carchesia labris,
  13. Quae poterant ipsum sollicitare Iovem.
  14. Excidit attonito pinguis Galatea poetae
  15. Thestylis et rubras messibus usta genas;
  16. Protinus Italiam concepit et arma virumque,
  17. Qui modo vix Culicem fleverat ore rudi.
  18. Quid Varios Marsosque loquar ditataque vatum
  19. Nomina, magnus erit quos numerare labor?
  20. Ergo ero Vergilius, si munera Maecenatis
  21. Des mihi? Vergilius non ero, Marsus ero.
  1. Magna licet totiens tribuas, maiora daturus
  2. Dona, ducum victor, victor et ipse tui,
  3. Diligeris populo non propter praemia, Caesar,
  4. Te propter populus praemia, Caesar, amat.
  1. Tres habuit dentes, pariter quos expuit omnes,
  2. Ad tumulum Picens dum sedet ipse suum;
  3. Collegitque sinu fragmenta novissima laxi
  4. Oris et aggesta contumulavit humo.
  5. Ossa licet quondam defuncti non legat heres:
  6. Hoc sibi iam Picens praestitit officium.
  1. Cum tibi tam crassae sint, Artemidore, lacernae,
  2. Possim te Sagarim iure vocare meo.
  1. Aspicis hunc uno contentum lumine, cuius
  2. Lippa sub attrita fronte lacuna patet?
  3. Ne contemne caput, nihil est furacius illo;
  4. Non fuit Autolyci tam piperata manus.
  5. Hunc tu convivam cautus servare memento:
  6. Tunc furit atque oculo luscus utroque videt:
  7. Pocula solliciti perdunt ligulasque ministri
  8. Et latet in tepido plurima mappa sinu;