Satyricon

Interposito deinde spatio cum secundas mensas Trimalchio iussisset afferri, sustulerunt servi omnes mensas et alias attulerunt, scobemque croco et minio tinctam sparserunt et, quod nunquam ante videram, ex lapide speculari pulverem tritum. Statim Trimalchio “poteram quidem” inquit “hoc fericulo esse contentus; secundas enim mensas habetis. Sed si quid belli habes, affer.” Interim puer Alexandrinus, qui caldam ministrabat, luscinias coepit imitari clamante Trimalchione subinde:“Muta.” Ecce alius ludus. Servus qui ad pedes Habinnae sedebat, iussus, credo, a domino suo proclamavit subito canora voce:“

“Interea medium Aeneas iam classe tenebat.”

” Nullus sonus unquam acidior percussit aures meas; nam praeter errantis barbariae aut adiectum aut deminutum clamorem miscebat Atellanicos versus, ut tune primum me etiam Vergilius offenderit. Plausum[*](plausum Buecheler: lassus.) tamen, cum aliquando desisset,[*](desisset Scheffer: dedisset.) adiecit Habinnas et “nunquam”[*](nunquam inquit Buecheler; nunquid.) inquit “didicit, sed ego ad circulatores eum mittendo erudibam.[*](erudibam Jahn; audibant.) Itaque parem non habet, sive muliones volet sive circulatores imitari. Desperatum[*](desperatum Buecheler; desperatus.) valde ingeniosus est: idem sutor est, idem cocus idem pistor, omnis musae mancipium. Duo tamen vitia habet, quae si non haberet, esset omnium numerum: recutitus est et stertit. Nam quod strabonus est, non curo: sicut Venus spectat. Ideo nihil tacet, vix oculo mortuo unquam.