De Rerum Natura
Lucretius
-
- urget et e supero premit ac facit effluere imbris.
- praeterea cum rarescunt quoque nubila ventis
- aut dissolvuntur solis super icta calore,
- mittunt umorem pluvium stillantque, quasi igni
- cera super calido tabescens multa liquescat.
- sed vehemens imber fit, ubi vehementer utraque
- nubila vi cumulata premuntur et impete venti.
- at retinere diu pluviae longumque morari
- consuerunt, ubi multa cientur semina aquarum
- atque aliis aliae nubes nimbique rigantes
- insuper atque omni vulgo de parte feruntur,
- terraque cum fumans umorem tota redhalat.
- hic ubi sol radiis tempestatem inter opacam
- adversa fulsit nimborum aspargine contra,
- tum color in nigris existit nubibus arqui.
- Cetera quae sursum crescunt sursumque creantur,
- et quae concrescunt in nubibus, omnia, prorsum
- omnia, nix venti grando gelidaeque pruinae
- et vis magna geli, magnum duramen aquarum,
- et mora quae fluvios passim refrenat aventis,