De Rerum Natura
Lucretius
-
- affluere atque bona gnatorum excellere fama,
- nec minus esse domi cuiquam tamen anxia cordi,
- atque animi ingratis vitam vexare sine ulla
- pausa atque infestis cogi saevire querellis,
- intellegit ibi vitium vas efficere ipsum
- omniaque illius vitio corrumpier intus,
- quae conlata foris et commoda cumque venirent;
- partim quod fluxum pertusumque esse videbat,
- ut nulla posset ratione explerier umquam,
- partim quod taetro quasi conspurcare sapore
- omnia cernebat, quae cumque receperat, intus.
- veridicis igitur purgavit pectora dictis
- et finem statuit cuppedinis atque timoris
- exposuitque bonum summum, quo tendimus omnes,
- quid foret, atque viam monstravit, tramite parvo
- qua possemus ad id recto contendere cursu,
- quidve mali foret in rebus mortalibus passim,
- quod fieret naturali varieque volaret
- seu casu seu vi, quod sic natura parasset,
- et quibus e portis occurri cuique deceret,
- et genus humanum frustra plerumque probavit
- volvere curarum tristis in pectore fluctus.
- nam vel uti pueri trepidant atque omnia caecis
- in tenebris metuunt, sic nos in luce timemus
- inter dum, nihilo quae sunt metuenda magis quam
- quae pueri in tenebris pavitant finguntque futura.
- hunc igitur terrorem animi tenebrasque necessest
- non radii solis nec lucida tela diei
- discutiant, sed naturae species ratioque.
- quo magis inceptum pergam pertexere dictis.
- Et quoniam docui mundi mortalia templa
- esse et nativo consistere corpore caelum,
- et quae cumque in eo fiunt fierique necessest
- pleraque dissolui, qui restant percipe porro,
- quandoquidem semel insignem conscendere currum
- ---
- tu mihi supremae praescripta ad candida callis
- currenti spatium praemonstra, callida musa
- Calliope, requies hominum divomque voluptas,
- te duce ut insigni capiam cum laude coronam.
- ---
- ventorum existant, placentur ut omnia rursum
- ---
- quae fuerint, sint placato conversa furore.
- cetera quae fieri in terris caeloque tuentur
- mortales, pavidis cum pendent mentibus saepe
- et faciunt animos humilis formidine divom
- depressosque premunt ad terram propterea quod
- ignorantia causarum conferre deorum
- cogit ad imperium res et concedere regnum.
- quorum operum causas nulla ratione videre
- possunt ac fieri divino numine rentur.