De Rerum Natura

Lucretius

-

  1. propterea non est oneri neque deprimit auras,
  2. ut sua cuique homini nullo sunt pondere membra
  3. nec caput est oneri collo nec denique totum
  4. corporis in pedibus pondus sentimus inesse;
  5. at quae cumque foris veniunt inpostaque nobis
  6. pondera sunt laedunt, permulto saepe minora.
  7. usque adeo magni refert quid quaeque queat res.
  8. sic igitur tellus non est aliena repente
  9. allata atque auris aliunde obiecta alienis,
  10. sed pariter prima concepta ab origine mundi
  11. certaque pars eius, quasi nobis membra videntur.
  12. Praeterea grandi tonitru concussa repente
  13. terra supra quae se sunt concutit omnia motu;
  14. quod facere haut ulla posset ratione, nisi esset
  15. partibus mundi caeloque revincta;
  16. nam communibus inter se radicibus haerent
  17. ex ineunte aevo coniuncta atque uniter aucta.
  18. Nonne vides etiam quam magno pondere nobis
  19. sustineat corpus tenuissima vis animai,
  20. propterea quia tam coniuncta atque uniter apta est?
  21. Denique iam saltu pernici tollere corpus
  22. quid potis est nisi vis animae, quae membra gubernat?
  23. iamne vides quantum tenuis natura valere
  24. possit, ubi est coniuncta gravi cum corpore, ut
  25. coniunctus terris et nobis est animi vis?
  26. Nec nimio solis maior rota nec minor ardor
  27. esse potest, nostris quam sensibus esse videtur.
  28. nam quibus e spatiis cumque ignes lumina possunt
  29. adiicere et calidum membris adflare vaporem,
  30. nil magnis intervallis de corpore libant
  31. flammarum, nihil ad speciem est contractior ignis.
  32. proinde, calor quoniam solis lumenque profusum
  33. perveniunt nostros ad sensus et loca fulgent,
  34. forma quoque hinc solis debet filumque videri,
  35. nil adeo ut possis plus aut minus addere vere.
  36. perveniunt nostros ad sensus et loca fulgent
  37. lunaque sive notho fertur loca lumine lustrans,
  38. sive suam proprio iactat de corpore lucem,
  39. quidquid id est, nihilo fertur maiore figura
  40. quam, nostris oculis qua cernimus, esse videtur.
  41. nam prius omnia, quae longe semota tuemur
  42. per multum, specie confusa videntur
  43. quam minui filum. quapropter luna necesse est,
  44. quandoquidem claram speciem certamque figuram
  45. praebet, ut est oris extremis cumque notata,
  46. quanta quoquest, tanta hinc nobis videatur in alto.
  47. postremo quos cumque vides hinc aetheris ignes,
  48. scire licet perquam pauxillo posse minores
  49. esse vel exigua maioris parte brevique.