De Rerum Natura
Lucretius
-
- intervalla vias conexus pondera plagas
- concursus motus turbabat proelia miscens
- propter dissimilis formas variasque figuras,
- quod non omnia sic poterant coniuncta manere
- nec motus inter sese dare convenientis,
- hoc est, a terris altum secernere caelum,
- et sorsum mare, uti secreto umore pateret,
- seorsus item puri secretique aetheris ignes.
- Quippe etenim primum terrai corpora quaeque,
- propterea quod erant gravia et perplexa, coibant
- in medio atque imas capiebant omnia sedes;
- quae quanto magis inter se perplexa coibant,
- tam magis expressere ea quae mare sidera solem
- lunamque efficerent et magni moenia mundi;
- omnia enim magis haec e levibus atque rutundis
- seminibus multoque minoribus sunt elementis
- quam tellus. ideo per rara foramina terrae
- partibus erumpens primus se sustulit aether
- ignifer et multos secum levis abstulit ignis,
- non alia longe ratione ac saepe videmus,
- aurea cum primum gemmantis rore per herbas
- matutina rubent radiati lumina solis
- exhalantque lacus nebulam fluviique perennes
- ipsaque ut inter dum tellus fumare videtur;
- omnia quae sursum cum conciliantur, in alto
- corpore concreto subtexunt nubila caelum.
- sic igitur tum se levis ac diffusilis aether
- corpore concreto circum datus undique saepsit
- et late diffusus in omnis undique partis
- omnia sic avido complexu cetera saepsit.
- hunc exordia sunt solis lunaeque secuta,
- interutrasque globi quorum vertuntur in auris;
- quae neque terra sibi adscivit nec maximus aether,
- quod neque tam fuerunt gravia ut depressa sederent,
- nec levia ut possent per summas labier oras,
- et tamen interutrasque ita sunt, ut corpora viva
- versent et partes ut mundi totius extent;
- quod genus in nobis quaedam licet in statione
- membra manere, tamen cum sint ea quae moveantur.
- his igitur rebus retractis terra repente,
- maxuma qua nunc se ponti plaga caerula tendit,
- succidit et salso suffudit gurgite fossas.
- inque dies quanto circum magis aetheris aestus
- et radii solis cogebant undique terram
- verberibus crebris extrema ad limina fartam
- in medio ut propulsa suo condensa coiret,
- tam magis expressus salsus de corpore sudor
- augebat mare manando camposque natantis,
- et tanto magis illa foras elapsa volabant