De Rerum Natura

Lucretius

-

  1. inter enim iectast vitai pausa vageque
  2. deerrarunt passim motus ab sensibus omnes.
  3. debet enim, misere si forte aegreque futurumst;
  4. ipse quoque esse in eo tum tempore, cui male possit
  5. accidere. id quoniam mors eximit, esseque prohibet
  6. illum cui possint incommoda conciliari,
  7. scire licet nobis nihil esse in morte timendum
  8. nec miserum fieri qui non est posse, neque hilum
  9. differre an nullo fuerit iam tempore natus,
  10. mortalem vitam mors cum inmortalis ademit.
  11. Proinde ubi se videas hominem indignarier ipsum,
  12. post mortem fore ut aut putescat corpore posto
  13. aut flammis interfiat malisve ferarum,
  14. scire licet non sincerum sonere atque subesse
  15. caecum aliquem cordi stimulum, quamvis neget ipse
  16. credere se quemquam sibi sensum in morte futurum;
  17. non, ut opinor, enim dat quod promittit et unde
  18. nec radicitus e vita se tollit et eicit,
  19. sed facit esse sui quiddam super inscius ipse.
  20. vivus enim sibi cum proponit quisque futurum,
  21. corpus uti volucres lacerent in morte feraeque,
  22. ipse sui miseret; neque enim se dividit illim
  23. nec removet satis a proiecto corpore et illum
  24. se fingit sensuque suo contaminat astans.
  25. hinc indignatur se mortalem esse creatum
  26. nec videt in vera nullum fore morte alium se,
  27. qui possit vivus sibi se lugere peremptum
  28. stansque iacentem se lacerari urive dolere.
  29. nam si in morte malumst malis morsuque ferarum
  30. tractari, non invenio qui non sit acerbum
  31. ignibus inpositum calidis torrescere flammis
  32. aut in melle situm suffocari atque rigere
  33. frigore, cum summo gelidi cubat aequore saxi,
  34. urgerive superne obrutum pondere terrae.
  35. 'Iam iam non domus accipiet te laeta neque uxor
  36. optima, nec dulces occurrent oscula nati
  37. praeripere et tacita pectus dulcedine tangent.
  38. non poteris factis florentibus esse tuisque
  39. praesidium. misero misere' aiunt 'omnia ademit
  40. una dies infesta tibi tot praemia vitae.'
  41. illud in his rebus non addunt 'nec tibi earum
  42. iam desiderium rerum super insidet una.'
  43. quod bene si videant animo dictisque sequantur,
  44. dissoluant animi magno se angore metuque.
  45. 'tu quidem ut es leto sopitus, sic eris aevi
  46. quod super est cunctis privatus doloribus aegris;
  47. at nos horrifico cinefactum te prope busto
  48. insatiabiliter deflevimus, aeternumque
  49. nulla dies nobis maerorem e pectore demet.'
  50. illud ab hoc igitur quaerendum est, quid sit amari
  51. tanto opere, ad somnum si res redit atque quietem,
  52. cur quisquam aeterno possit tabescere luctu.
  53. Hoc etiam faciunt ubi discubuere tenentque
  54. pocula saepe homines et inumbrant ora coronis,
  55. ex animo ut dicant: 'brevis hic est fructus homullis;
  56. iam fuerit neque post umquam revocare licebit.'
  57. tam quam in morte mali cum primis hoc sit eorum,
  58. quod sitis exurat miseros atque arida torrat,
  59. aut aliae cuius desiderium insideat rei.
  60. nec sibi enim quisquam tum se vitamque requiret,
  61. cum pariter mens et corpus sopita quiescunt;
  62. nam licet aeternum per nos sic esse soporem,
  63. nec desiderium nostri nos adficit ullum,
  64. et tamen haud quaquam nostros tunc illa per artus
  65. longe ab sensiferis primordia motibus errant,
  66. cum correptus homo ex somno se colligit ipse.
  67. multo igitur mortem minus ad nos esse putandumst,
  68. si minus esse potest quam quod nihil esse videmus;
  69. maior enim turbae disiectus materiai
  70. consequitur leto nec quisquam expergitus extat,
  71. frigida quem semel est vitai pausa secuta.
  72. Denique si vocem rerum natura repente.
  73. mittat et hoc alicui nostrum sic increpet ipsa:
  74. 'quid tibi tanto operest, mortalis, quod nimis aegris
  75. luctibus indulges? quid mortem congemis ac fles?
  76. nam si grata fuit tibi vita ante acta priorque
  77. et non omnia pertusum congesta quasi in vas
  78. commoda perfluxere atque ingrata interiere;
  79. cur non ut plenus vitae conviva recedis
  80. aequo animoque capis securam, stulte, quietem?
  81. sin ea quae fructus cumque es periere profusa
  82. vitaque in offensost, cur amplius addere quaeris,
  83. rursum quod pereat male et ingratum occidat omne,
  84. non potius vitae finem facis atque laboris?
  85. nam tibi praeterea quod machiner inveniamque,
  86. quod placeat, nihil est; eadem sunt omnia semper.
  87. si tibi non annis corpus iam marcet et artus
  88. confecti languent, eadem tamen omnia restant,
  89. omnia si perges vivendo vincere saecla,
  90. atque etiam potius, si numquam sis moriturus',
  91. quid respondemus, nisi iustam intendere litem
  92. naturam et veram verbis exponere causam?
  93. grandior hic vero si iam seniorque queratur
  94. atque obitum lamentetur miser amplius aequo,
  95. non merito inclamet magis et voce increpet acri:
  96. 'aufer abhinc lacrimas, baratre, et compesce querellas.
  97. omnia perfunctus vitai praemia marces;
  98. sed quia semper aves quod abest, praesentia temnis,
  99. inperfecta tibi elapsast ingrataque vita,
  100. et nec opinanti mors ad caput adstitit ante
  101. quam satur ac plenus possis discedere rerum.
  102. nunc aliena tua tamen aetate omnia mitte
  103. aequo animoque, age dum, magnis concede necessis?'
  104. iure, ut opinor, agat, iure increpet inciletque;
  105. cedit enim rerum novitate extrusa vetustas
  106. semper, et ex aliis aliud reparare necessest.
  107. Nec quisquam in barathrum nec Tartara deditur atra;
  108. materies opus est, ut crescant postera saecla;
  109. quae tamen omnia te vita perfuncta sequentur;
  110. nec minus ergo ante haec quam tu cecidere cadentque.
  111. sic alid ex alio numquam desistet oriri
  112. vitaque mancipio nulli datur, omnibus usu.
  113. respice item quam nil ad nos ante acta vetustas
  114. temporis aeterni fuerit, quam nascimur ante.
  115. hoc igitur speculum nobis natura futuri
  116. temporis exponit post mortem denique nostram.
  117. numquid ibi horribile apparet, num triste videtur
  118. quicquam, non omni somno securius exstat?
  119. Atque ea ni mirum quae cumque Acherunte profundo
  120. prodita sunt esse, in vita sunt omnia nobis.
  121. nec miser inpendens magnum timet saxum
  122. Tantalus, ut famast, cassa formidine torpens;
  123. sed magis in vita divom metus urget inanis
  124. mortalis casumque timent quem cuique ferat fors.
  125. nec Tityon volucres ineunt Acherunte iacentem
  126. nec quod sub magno scrutentur pectore quicquam
  127. perpetuam aetatem possunt reperire profecto.
  128. quam libet immani proiectu corporis exstet,
  129. qui non sola novem dispessis iugera membris
  130. optineat, sed qui terrai totius orbem,
  131. non tamen aeternum poterit perferre dolorem
  132. nec praebere cibum proprio de corpore semper.
  133. sed Tityos nobis hic est, in amore iacentem
  134. quem volucres lacerant atque exest anxius angor
  135. aut alia quavis scindunt cuppedine curae.
  136. Sisyphus in vita quoque nobis ante oculos est,
  137. qui petere a populo fasces saevasque secures
  138. imbibit et semper victus tristisque recedit.
  139. nam petere imperium, quod inanest nec datur umquam,
  140. atque in eo semper durum sufferre laborem,
  141. hoc est adverso nixantem trudere monte
  142. saxum, quod tamen e summo iam vertice rusum
  143. volvitur et plani raptim petit aequora campi.
  144. deinde animi ingratam naturam pascere semper
  145. atque explere bonis rebus satiareque numquam,
  146. quod faciunt nobis annorum tempora, circum
  147. cum redeunt fetusque ferunt variosque lepores,
  148. nec tamen explemur vitai fructibus umquam,
  149. hoc, ut opinor, id est, aevo florente puellas
  150. quod memorant laticem pertusum congerere in vas,
  151. quod tamen expleri nulla ratione potestur.
  152. Cerberus et Furiae iam vero et lucis egestas,
  153. Tartarus horriferos eructans faucibus aestus!
  154. qui neque sunt usquam nec possunt esse profecto;
  155. sed metus in vita poenarum pro male factis
  156. est insignibus insignis scelerisque luela,
  157. carcer et horribilis de saxo iactus deorsum,
  158. verbera carnifices robur pix lammina taedae;
  159. quae tamen etsi absunt, at mens sibi conscia factis
  160. praemetuens adhibet stimulos torretque flagellis,
  161. nec videt interea qui terminus esse malorum
  162. possit nec quae sit poenarum denique finis,
  163. atque eadem metuit magis haec ne in morte gravescant.
  164. hic Acherusia fit stultorum denique vita.
  165. Hoc etiam tibi tute interdum dicere possis.
  166. 'lumina sis oculis etiam bonus Ancus reliquit,
  167. qui melior multis quam tu fuit, improbe, rebus.
  168. inde alii multi reges rerumque potentes
  169. occiderunt, magnis qui gentibus imperitarunt.
  170. ille quoque ipse, viam qui quondam per mare magnum
  171. stravit iterque dedit legionibus ire per altum
  172. ac pedibus salsas docuit super ire lucunas
  173. et contempsit equis insultans murmura ponti,
  174. lumine adempto animam moribundo corpore fudit.
  175. Scipiadas, belli fulmen, Carthaginis horror,
  176. ossa dedit terrae proinde ac famul infimus esset.
  177. adde repertores doctrinarum atque leporum,
  178. adde Heliconiadum comites; quorum unus Homerus
  179. sceptra potitus eadem aliis sopitus quietest.
  180. denique Democritum post quam matura vetustas
  181. admonuit memores motus languescere mentis,
  182. sponte sua leto caput obvius optulit ipse.
  183. ipse Epicurus obit decurso lumine vitae,
  184. qui genus humanum ingenio superavit et omnis
  185. restinxit stellas exortus ut aetherius sol.
  186. tu vero dubitabis et indignabere obire?
  187. mortua cui vita est prope iam vivo atque videnti,
  188. qui somno partem maiorem conteris aevi,
  189. et viligans stertis nec somnia cernere cessas
  190. sollicitamque geris cassa formidine mentem
  191. nec reperire potes tibi quid sit saepe mali, cum
  192. ebrius urgeris multis miser undique curis
  193. atque animo incerto fluitans errore vagaris.'
  194. Si possent homines, proinde ac sentire videntur
  195. pondus inesse animo, quod se gravitate fatiget,
  196. e quibus id fiat causis quoque noscere et unde
  197. tanta mali tam quam moles in pectore constet,
  198. haut ita vitam agerent, ut nunc plerumque videmus
  199. quid sibi quisque velit nescire et quaerere semper,
  200. commutare locum, quasi onus deponere possit.
  201. exit saepe foras magnis ex aedibus ille,
  202. esse domi quem pertaesumst, subitoque revertit,
  203. quippe foris nihilo melius qui sentiat esse.
  204. currit agens mannos ad villam praecipitanter
  205. auxilium tectis quasi ferre ardentibus instans;
  206. oscitat extemplo, tetigit cum limina villae,
  207. aut abit in somnum gravis atque oblivia quaerit,
  208. aut etiam properans urbem petit atque revisit.