De Rerum Natura

Lucretius

-

  1. horrida contremuere sub altis aetheris auris,
  2. in dubioque fuere utrorum ad regna cadendum
  3. omnibus humanis esset terraque marique,
  4. sic, ubi non erimus, cum corporis atque animai
  5. discidium fuerit, quibus e sumus uniter apti,
  6. scilicet haud nobis quicquam, qui non erimus tum,
  7. accidere omnino poterit sensumque movere,
  8. non si terra mari miscebitur et mare caelo.
  9. et si iam nostro sentit de corpore postquam
  10. distractast animi natura animaeque potestas,
  11. nil tamen est ad nos, qui comptu coniugioque
  12. corporis atque animae consistimus uniter apti.
  13. nec, si materiem nostram collegerit aetas
  14. post obitum rursumque redegerit ut sita nunc est,
  15. atque iterum nobis fuerint data lumina vitae,
  16. pertineat quicquam tamen ad nos id quoque factum,
  17. interrupta semel cum sit repetentia nostri.
  18. et nunc nil ad nos de nobis attinet, ante
  19. qui fuimus, neque iam de illis nos adficit angor.
  20. nam cum respicias inmensi temporis omne
  21. praeteritum spatium, tum motus materiai
  22. multimodi quam sint, facile hoc adcredere possis,
  23. semina saepe in eodem, ut nunc sunt, ordine posta
  24. haec eadem, quibus e nunc nos sumus, ante fuisse.
  25. nec memori tamen id quimus reprehendere mente;
  26. inter enim iectast vitai pausa vageque
  27. deerrarunt passim motus ab sensibus omnes.
  28. debet enim, misere si forte aegreque futurumst;
  29. ipse quoque esse in eo tum tempore, cui male possit
  30. accidere. id quoniam mors eximit, esseque prohibet
  31. illum cui possint incommoda conciliari,
  32. scire licet nobis nihil esse in morte timendum
  33. nec miserum fieri qui non est posse, neque hilum
  34. differre an nullo fuerit iam tempore natus,
  35. mortalem vitam mors cum inmortalis ademit.
  36. Proinde ubi se videas hominem indignarier ipsum,
  37. post mortem fore ut aut putescat corpore posto
  38. aut flammis interfiat malisve ferarum,
  39. scire licet non sincerum sonere atque subesse
  40. caecum aliquem cordi stimulum, quamvis neget ipse
  41. credere se quemquam sibi sensum in morte futurum;
  42. non, ut opinor, enim dat quod promittit et unde
  43. nec radicitus e vita se tollit et eicit,
  44. sed facit esse sui quiddam super inscius ipse.
  45. vivus enim sibi cum proponit quisque futurum,
  46. corpus uti volucres lacerent in morte feraeque,
  47. ipse sui miseret; neque enim se dividit illim
  48. nec removet satis a proiecto corpore et illum
  49. se fingit sensuque suo contaminat astans.
  50. hinc indignatur se mortalem esse creatum
  51. nec videt in vera nullum fore morte alium se,
  52. qui possit vivus sibi se lugere peremptum
  53. stansque iacentem se lacerari urive dolere.
  54. nam si in morte malumst malis morsuque ferarum
  55. tractari, non invenio qui non sit acerbum
  56. ignibus inpositum calidis torrescere flammis
  57. aut in melle situm suffocari atque rigere
  58. frigore, cum summo gelidi cubat aequore saxi,
  59. urgerive superne obrutum pondere terrae.
  60. 'Iam iam non domus accipiet te laeta neque uxor
  61. optima, nec dulces occurrent oscula nati
  62. praeripere et tacita pectus dulcedine tangent.
  63. non poteris factis florentibus esse tuisque
  64. praesidium. misero misere' aiunt 'omnia ademit
  65. una dies infesta tibi tot praemia vitae.'
  66. illud in his rebus non addunt 'nec tibi earum
  67. iam desiderium rerum super insidet una.'
  68. quod bene si videant animo dictisque sequantur,
  69. dissoluant animi magno se angore metuque.
  70. 'tu quidem ut es leto sopitus, sic eris aevi
  71. quod super est cunctis privatus doloribus aegris;
  72. at nos horrifico cinefactum te prope busto
  73. insatiabiliter deflevimus, aeternumque
  74. nulla dies nobis maerorem e pectore demet.'
  75. illud ab hoc igitur quaerendum est, quid sit amari
  76. tanto opere, ad somnum si res redit atque quietem,
  77. cur quisquam aeterno possit tabescere luctu.
  78. Hoc etiam faciunt ubi discubuere tenentque
  79. pocula saepe homines et inumbrant ora coronis,
  80. ex animo ut dicant: 'brevis hic est fructus homullis;
  81. iam fuerit neque post umquam revocare licebit.'
  82. tam quam in morte mali cum primis hoc sit eorum,
  83. quod sitis exurat miseros atque arida torrat,
  84. aut aliae cuius desiderium insideat rei.
  85. nec sibi enim quisquam tum se vitamque requiret,
  86. cum pariter mens et corpus sopita quiescunt;
  87. nam licet aeternum per nos sic esse soporem,
  88. nec desiderium nostri nos adficit ullum,
  89. et tamen haud quaquam nostros tunc illa per artus
  90. longe ab sensiferis primordia motibus errant,
  91. cum correptus homo ex somno se colligit ipse.
  92. multo igitur mortem minus ad nos esse putandumst,
  93. si minus esse potest quam quod nihil esse videmus;
  94. maior enim turbae disiectus materiai
  95. consequitur leto nec quisquam expergitus extat,
  96. frigida quem semel est vitai pausa secuta.
  97. Denique si vocem rerum natura repente.
  98. mittat et hoc alicui nostrum sic increpet ipsa:
  99. 'quid tibi tanto operest, mortalis, quod nimis aegris
  100. luctibus indulges? quid mortem congemis ac fles?
  101. nam si grata fuit tibi vita ante acta priorque
  102. et non omnia pertusum congesta quasi in vas
  103. commoda perfluxere atque ingrata interiere;
  104. cur non ut plenus vitae conviva recedis
  105. aequo animoque capis securam, stulte, quietem?
  106. sin ea quae fructus cumque es periere profusa
  107. vitaque in offensost, cur amplius addere quaeris,
  108. rursum quod pereat male et ingratum occidat omne,
  109. non potius vitae finem facis atque laboris?
  110. nam tibi praeterea quod machiner inveniamque,
  111. quod placeat, nihil est; eadem sunt omnia semper.
  112. si tibi non annis corpus iam marcet et artus
  113. confecti languent, eadem tamen omnia restant,
  114. omnia si perges vivendo vincere saecla,
  115. atque etiam potius, si numquam sis moriturus',
  116. quid respondemus, nisi iustam intendere litem
  117. naturam et veram verbis exponere causam?
  118. grandior hic vero si iam seniorque queratur
  119. atque obitum lamentetur miser amplius aequo,
  120. non merito inclamet magis et voce increpet acri:
  121. 'aufer abhinc lacrimas, baratre, et compesce querellas.
  122. omnia perfunctus vitai praemia marces;
  123. sed quia semper aves quod abest, praesentia temnis,
  124. inperfecta tibi elapsast ingrataque vita,
  125. et nec opinanti mors ad caput adstitit ante
  126. quam satur ac plenus possis discedere rerum.
  127. nunc aliena tua tamen aetate omnia mitte
  128. aequo animoque, age dum, magnis concede necessis?'
  129. iure, ut opinor, agat, iure increpet inciletque;
  130. cedit enim rerum novitate extrusa vetustas
  131. semper, et ex aliis aliud reparare necessest.
  132. Nec quisquam in barathrum nec Tartara deditur atra;
  133. materies opus est, ut crescant postera saecla;
  134. quae tamen omnia te vita perfuncta sequentur;
  135. nec minus ergo ante haec quam tu cecidere cadentque.
  136. sic alid ex alio numquam desistet oriri
  137. vitaque mancipio nulli datur, omnibus usu.
  138. respice item quam nil ad nos ante acta vetustas
  139. temporis aeterni fuerit, quam nascimur ante.
  140. hoc igitur speculum nobis natura futuri
  141. temporis exponit post mortem denique nostram.
  142. numquid ibi horribile apparet, num triste videtur
  143. quicquam, non omni somno securius exstat?
  144. Atque ea ni mirum quae cumque Acherunte profundo
  145. prodita sunt esse, in vita sunt omnia nobis.
  146. nec miser inpendens magnum timet saxum
  147. Tantalus, ut famast, cassa formidine torpens;
  148. sed magis in vita divom metus urget inanis