De Rerum Natura

Lucretius

-

  1. ut noscas referre earum primordia rerum
  2. cum quibus et quali positura contineantur
  3. et quos inter se dent motus accipiantque,
  4. neve putes aeterna penes residere potesse
  5. corpora prima quod in summis fluitare videmus
  6. rebus et interdum nasci subitoque perire.
  7. quin etiam refert nostris in versibus ipsis
  8. cum quibus et quali sint ordine quaeque locata;
  9. namque eadem caelum mare terras flumina solem
  10. significant, eadem fruges arbusta animantis;
  11. si non omnia sunt, at multo maxima pars est
  12. consimilis; verum positura discrepitant res.
  13. sic ipsis in rebus item iam materiai
  14. intervalla vias conexus pondera plagas
  15. concursus motus ordo positura figurae
  16. cum permutantur, mutari res quoque debent.
  17. Nunc animum nobis adhibe veram ad rationem.
  18. nam tibi vehementer nova res molitur ad auris
  19. accedere et nova se species ostendere rerum.
  20. sed neque tam facilis res ulla est, quin ea primum
  21. difficilis magis ad credendum constet, itemque
  22. nil adeo magnum neque tam mirabile quicquam,
  23. quod non paulatim minuant mirarier omnes,
  24. principio caeli clarum purumque colorem
  25. quaeque in se cohibet, palantia sidera passim,
  26. lunamque et solis praeclara luce nitorem;
  27. omnia quae nunc si primum mortalibus essent
  28. ex improviso si sint obiecta repente,
  29. quid magis his rebus poterat mirabile dici,
  30. aut minus ante quod auderent fore credere gentes?
  31. nil, ut opinor; ita haec species miranda fuisset.
  32. quam tibi iam nemo fessus satiate videndi,
  33. suspicere in caeli dignatur lucida templa.
  34. desine qua propter novitate exterritus ipsa
  35. expuere ex animo rationem, sed magis acri
  36. iudicio perpende, et si tibi vera videntur,
  37. dede manus, aut, si falsum est, accingere contra.
  38. quaerit enim rationem animus, cum summa loci sit
  39. infinita foris haec extra moenia mundi,
  40. quid sit ibi porro, quo prospicere usque velit mens
  41. atque animi iactus liber quo pervolet ipse.
  42. Principio nobis in cunctas undique partis
  43. et latere ex utroque supra supterque per omne
  44. nulla est finis; uti docui, res ipsaque per se
  45. vociferatur, et elucet natura profundi.
  46. nullo iam pacto veri simile esse putandumst,
  47. undique cum vorsum spatium vacet infinitum
  48. seminaque innumero numero summaque profunda
  49. multimodis volitent aeterno percita motu,
  50. hunc unum terrarum orbem caelumque creatum,
  51. nil agere illa foris tot corpora materiai;
  52. cum praesertim hic sit natura factus et ipsa
  53. sponte sua forte offensando semina rerum
  54. multimodis temere in cassum frustraque coacta
  55. tandem coluerunt ea quae coniecta repente
  56. magnarum rerum fierent exordia semper,
  57. terrai maris et caeli generisque animantum.
  58. quare etiam atque etiam talis fateare necesse est
  59. esse alios alibi congressus materiai,
  60. qualis hic est, avido complexu quem tenet aether.
  61. Praeterea cum materies est multa parata,
  62. cum locus est praesto nec res nec causa moratur
  63. ulla, geri debent ni mirum et confieri res.
  64. nunc et seminibus si tanta est copia, quantam
  65. enumerare aetas animantum non queat omnis,
  66. quis eadem natura manet, quae semina rerum
  67. conicere in loca quaeque queat simili ratione
  68. atque huc sunt coniecta, necesse est confiteare
  69. esse alios aliis terrarum in partibus orbis
  70. et varias hominum gentis et saecla ferarum.
  71. Huc accedit ut in summa res nulla sit una,
  72. unica quae gignatur et unica solaque crescat,
  73. quin aliquoius siet saecli permultaque eodem
  74. sint genere. in primis animalibus indice mente
  75. invenies sic montivagum genus esse ferarum,
  76. sic hominum geminam prolem, sic denique mutas
  77. squamigerum pecudes et corpora cuncta volantum.
  78. qua propter caelum simili ratione fatendumst
  79. terramque et solem, lunam mare cetera quae sunt,
  80. non esse unica, sed numero magis innumerali;
  81. quando quidem vitae depactus terminus alte
  82. tam manet haec et tam nativo corpore constant
  83. quam genus omne, quod his generatimst rebus abundans.
  84. Quae bene cognita si teneas, natura videtur
  85. libera continuo, dominis privata superbis,
  86. ipsa sua per se sponte omnia dis agere expers.
  87. nam pro sancta deum tranquilla pectora pace
  88. quae placidum degunt aevom vitamque serenam,
  89. quis regere immensi summam, quis habere profundi
  90. indu manu validas potis est moderanter habenas,
  91. quis pariter caelos omnis convertere et omnis
  92. ignibus aetheriis terras suffire feracis,
  93. omnibus inve locis esse omni tempore praesto,
  94. nubibus ut tenebras faciat caelique serena
  95. concutiat sonitu, tum fulmina mittat et aedis
  96. saepe suas disturbet et in deserta recedens
  97. saeviat exercens telum, quod saepe nocentes
  98. praeterit exanimatque indignos inque merentes?
  99. Multaque post mundi tempus genitale diemque
  100. primigenum maris et terrae solisque coortum
  101. addita corpora sunt extrinsecus, addita circum
  102. semina, quae magnum iaculando contulit omne,
  103. unde mare et terrae possent augescere et unde
  104. appareret spatium caeli domus altaque tecta
  105. tolleret a terris procul et consurgeret aer.
  106. nam sua cuique, locis ex omnibus, omnia plagis
  107. corpora distribuuntur et ad sua saecla recedunt,
  108. umor ad umorem, terreno corpore terra
  109. crescit et ignem ignes procudunt aetheraque aether,
  110. donique ad extremum crescendi perfica finem
  111. omnia perduxit rerum natura creatrix;
  112. ut fit ubi nihilo iam plus est quod datur intra
  113. vitalis venas quam quod fluit atque recedit.
  114. omnibus hic aetas debet consistere rebus,
  115. hic natura suis refrenat viribus auctum.
  116. nam quae cumque vides hilaro grandescere adauctu
  117. paulatimque gradus aetatis scandere adultae,
  118. plura sibi adsumunt quam de se corpora mittunt,
  119. dum facile in venas cibus omnis inditur et dum
  120. non ita sunt late dispessa, ut multa remittant
  121. et plus dispendi faciant quam vescitur aetas.
  122. nam certe fluere atque recedere corpora rebus
  123. multa manus dandum est; sed plura accedere debent,
  124. donec alescendi summum tetigere cacumen.
  125. inde minutatim vires et robur adultum
  126. frangit et in partem peiorem liquitur aetas.
  127. quippe etenim quanto est res amplior, augmine adempto,
  128. et quo latior est, in cunctas undique partis
  129. plura modo dispargit et a se corpora mittit,
  130. nec facile in venas cibus omnis diditur ei
  131. nec satis est, pro quam largos exaestuat aestus,
  132. unde queat tantum suboriri ac subpeditare.
  133. iure igitur pereunt, cum rarefacta fluendo
  134. sunt et cum externis succumbunt omnia plagis,
  135. quando quidem grandi cibus aevo denique defit,
  136. nec tuditantia rem cessant extrinsecus ullam
  137. corpora conficere et plagis infesta domare.
  138. Sic igitur magni quoque circum moenia mundi
  139. expugnata dabunt labem putrisque ruinas;
  140. omnia debet enim cibus integrare novando
  141. et fulcire cibus, cibus omnia sustentare,
  142. ne quiquam, quoniam nec venae perpetiuntur
  143. quod satis est, neque quantum opus est natura ministrat.
  144. Iamque adeo fracta est aetas effetaque tellus
  145. vix animalia parva creat, quae cuncta creavit
  146. saecla deditque ferarum ingentia corpora partu.
  147. haud, ut opinor, enim mortalia saecla superne
  148. aurea de caelo demisit funis in arva
  149. nec mare nec fluctus plangentis saxa crearunt,
  150. sed genuit tellus eadem quae nunc alit ex se.
  151. praeterea nitidas fruges vinetaque laeta
  152. sponte sua primum mortalibus ipsa creavit,
  153. ipsa dedit dulcis fetus et pabula laeta;
  154. quae nunc vix nostro grandescunt aucta labore,
  155. conterimusque boves et viris agricolarum,
  156. conficimus ferrum vix arvis suppeditati:
  157. usque adeo parcunt fetus augentque laborem.
  158. iamque caput quassans grandis suspirat arator
  159. crebrius, in cassum magnos cecidisse labores,
  160. et cum tempora temporibus praesentia confert
  161. praeteritis, laudat fortunas saepe parentis.
  162. tristis item vetulae vitis sator atque vietae
  163. temporis incusat momen saeclumque fatigat,
  164. et crepat, antiquum genus ut pietate repletum
  165. perfacile angustis tolerarit finibus aevom,
  166. cum minor esset agri multo modus ante viritim;
  167. nec tenet omnia paulatim tabescere et ire
  168. ad capulum spatio aetatis defessa vetusto.
  1. E tenebris tantis tam clarum extollere lumen
  2. qui primus potuisti inlustrans commoda vitae,
  3. te sequor, o Graiae gentis decus, inque tuis nunc
  4. ficta pedum pono pressis vestigia signis,
  5. non ita certandi cupidus quam propter amorem
  6. quod te imitari aveo; quid enim contendat hirundo
  7. cycnis, aut quid nam tremulis facere artubus haedi
  8. consimile in cursu possint et fortis equi vis?
  9. tu, pater, es rerum inventor, tu patria nobis
  10. suppeditas praecepta, tuisque ex, inclute, chartis,
  11. floriferis ut apes in saltibus omnia libant,
  12. omnia nos itidem depascimur aurea dicta,
  13. aurea, perpetua semper dignissima vita.
  14. nam simul ac ratio tua coepit vociferari
  15. naturam rerum divina mente coorta
  16. diffugiunt animi terrores, moenia mundi
  17. discedunt. totum video per inane geri res.
  18. apparet divum numen sedesque quietae,
  19. quas neque concutiunt venti nec nubila nimbis
  20. aspergunt neque nix acri concreta pruina
  21. cana cadens violat semperque innubilus aether
  22. integit et large diffuso lumine ridet:
  23. omnia suppeditat porro natura neque ulla
  24. res animi pacem delibat tempore in ullo.
  25. at contra nusquam apparent Acherusia templa,
  26. nec tellus obstat quin omnia dispiciantur,
  27. sub pedibus quae cumque infra per inane geruntur.
  28. his ibi me rebus quaedam divina voluptas
  29. percipit atque horror, quod sic natura tua vi
  30. tam manifesta patens ex omni parte retecta est.
  31. Et quoniam docui, cunctarum exordia rerum
  32. qualia sint et quam variis distantia formis
  33. sponte sua volitent aeterno percita motu,
  34. quove modo possint res ex his quaeque creari,
  35. hasce secundum res animi natura videtur
  36. atque animae claranda meis iam versibus esse
  37. et metus ille foras praeceps Acheruntis agendus,
  38. funditus humanam qui vitam turbat ab imo
  39. omnia suffundens mortis nigrore neque ullam
  40. esse voluptatem liquidam puramque relinquit.
  41. nam quod saepe homines morbos magis esse timendos
  42. infamemque ferunt vitam quam Tartara leti
  43. et se scire animi naturam sanguinis esse,
  44. aut etiam venti, si fert ita forte voluntas,
  45. nec prosum quicquam nostrae rationis egere,
  46. hinc licet advertas animum magis omnia laudis
  47. iactari causa quam quod res ipsa probetur.
  48. extorres idem patria longeque fugati
  49. conspectu ex hominum, foedati crimine turpi,
  50. omnibus aerumnis adfecti denique vivunt,
  51. et quo cumque tamen miseri venere parentant
  52. et nigras mactant pecudes et manibus divis
  53. inferias mittunt multoque in rebus acerbis
  54. acrius advertunt animos ad religionem.
  55. quo magis in dubiis hominem spectare periclis
  56. convenit adversisque in rebus noscere qui sit;
  57. nam verae voces tum demum pectore ab imo
  58. eliciuntur et eripitur persona amanare.
  59. denique avarities et honorum caeca cupido,
  60. quae miseros homines cogunt transcendere fines
  61. iuris et inter dum socios scelerum atque ministros
  62. noctes atque dies niti praestante labore
  63. ad summas emergere opes, haec vulnera vitae
  64. non minimam partem mortis formidine aluntur.
  65. turpis enim ferme contemptus et acris egestas
  66. semota ab dulci vita stabilique videtur
  67. et quasi iam leti portas cunctarier ante;
  68. unde homines dum se falso terrore coacti
  69. effugisse volunt longe longeque remosse,
  70. sanguine civili rem conflant divitiasque
  71. conduplicant avidi, caedem caede accumulantes,
  72. crudeles gaudent in tristi funere fratris
  73. et consanguineum mensas odere timentque.
  74. consimili ratione ab eodem saepe timore
  75. macerat invidia ante oculos illum esse potentem,
  76. illum aspectari, claro qui incedit honore,
  77. ipsi se in tenebris volvi caenoque queruntur.
  78. intereunt partim statuarum et nominis ergo.
  79. et saepe usque adeo, mortis formidine, vitae
  80. percipit humanos odium lucisque videndae,
  81. ut sibi consciscant maerenti pectore letum
  82. obliti fontem curarum hunc esse timorem:
  83. hunc vexare pudorem, hunc vincula amicitiai
  84. rumpere et in summa pietate evertere suadet:
  85. nam iam saepe homines patriam carosque parentis
  86. prodiderunt vitare Acherusia templa petentes.
  87. nam vel uti pueri trepidant atque omnia caecis
  88. in tenebris metuunt, sic nos in luce timemus
  89. inter dum, nihilo quae sunt metuenda magis quam
  90. quae pueri in tenebris pavitant finguntque futura.
  91. hunc igitur terrorem animi tenebrasque necessest
  92. non radii solis neque lucida tela diei
  93. discutiant, sed naturae species ratioque.
  94. Primum animum dico, mentem quem saepe vocamus,
  95. in quo consilium vitae regimenque locatum est,
  96. esse hominis partem nihilo minus ac manus et pes
  97. atque oculei partes animantis totius extant.
  98. ---
  99. sensum animi certa non esse in parte locatum,
  100. verum habitum quendam vitalem corporis esse,
  101. harmoniam Grai quam dicunt, quod faciat nos
  102. vivere cum sensu, nulla cum in parte siet mens;
  103. ut bona saepe valetudo cum dicitur esse
  104. corporis, et non est tamen haec pars ulla valentis,
  105. sic animi sensum non certa parte reponunt;
  106. magno opere in quo mi diversi errare videntur.
  107. Saepe itaque, in promptu corpus quod cernitur, aegret,
  108. cum tamen ex alia laetamur parte latenti;
  109. et retro fit ubi contra sit saepe vicissim,
  110. cum miser ex animo laetatur corpore toto;
  111. non alio pacto quam si, pes cum dolet aegri,
  112. in nullo caput interea sit forte dolore.
  113. Praeterea molli cum somno dedita membra
  114. effusumque iacet sine sensu corpus honustum,
  115. est aliud tamen in nobis quod tempore in illo
  116. multimodis agitatur et omnis accipit in se
  117. laetitiae motus et curas cordis inanis.
  118. Nunc animam quoque ut in membris cognoscere possis
  119. esse neque harmonia corpus sentire solere,
  120. principio fit uti detracto corpore multo
  121. saepe tamen nobis in membris vita moretur.
  122. Atque eadem rursum, cum corpora pauca caloris
  123. diffugere forasque per os est editus ,
  124. deserit extemplo venas atque ossa relinquit;
  125. noscere ut hinc possis non aequas omnia partis
  126. corpora habere neque ex aequo fulcire salutem,
  127. sed magis haec, venti quae sunt calidique vaporis
  128. semina, curare in membris ut vita moretur.
  129. est igitur calor ac ventus vitalis in ipso
  130. corpore, qui nobis moribundos deserit artus.
  131. quapropter quoniam est animi natura reperta
  132. atque animae quasi pars hominis, redde harmoniai
  133. nomen, ad organicos alto delatum Heliconi,
  134. sive aliunde ipsi porro traxere et in illam
  135. transtulerunt, proprio quae tum res nomine egebat.
  136. quidquid id est, habeant: tu cetera percipe dicta.
  137. Nunc animum atque animam dico coniuncta teneri
  138. inter se atque unam naturam conficere ex se,
  139. sed caput esse quasi et dominari in corpore toto
  140. consilium, quod nos animum mentemque vocamus.
  141. idque situm media regione in pectoris haeret.
  142. hic exultat enim pavor ac metus, haec loca circum
  143. laetitiae mulcent: hic ergo mens animusquest.
  144. cetera pars animae per totum dissita corpus
  145. paret et ad numen mentis momenque movetur.
  146. idque sibi solum per se sapit et sibi gaudet,
  147. cum neque res animam neque corpus commovet una.
  148. et quasi, cum caput aut oculus temptante dolore
  149. laeditur in nobis, non omni concruciamur
  150. corpore, sic animus nonnumquam laeditur ipse
  151. laetitiaque viget, cum cetera pars animai
  152. per membra atque artus nulla novitate cietur;
  153. verum ubi vementi magis est commota metu mens,
  154. consentire animam totam per membra videmus
  155. sudoresque ita palloremque existere toto
  156. corpore et infringi linguam vocemque aboriri,
  157. caligare oculos, sonere auris, succidere artus,
  158. denique concidere ex animi terrore videmus
  159. saepe homines; facile ut quivis hinc noscere possit
  160. esse animam cum animo coniunctam, quae cum animi vi
  161. percussa est, exim corpus propellit et icit.
  162. Haec eadem ratio naturam animi atque animai
  163. corpoream docet esse; ubi enim propellere membra,
  164. corripere ex somno corpus mutareque vultum
  165. atque hominem totum regere ac versare videtur,
  166. quorum nil fieri sine tactu posse videmus
  167. nec tactum porro sine corpore, nonne fatendumst
  168. corporea natura animum constare animamque?
  169. praeterea pariter fungi cum corpore et una
  170. consentire animum nobis in corpore cernis.
  171. si minus offendit vitam vis horrida teli
  172. ossibus ac nervis disclusis intus adacta,
  173. at tamen insequitur languor terraeque petitus
  174. suavis et in terra mentis qui gignitur aestus
  175. inter dumque quasi exsurgendi incerta voluntas.
  176. ergo corpoream naturam animi esse necessest,
  177. corporeis quoniam telis ictuque laborat.
  178. Is tibi nunc animus quali sit corpore et unde
  179. constiterit pergam rationem reddere dictis.
  180. principio esse aio persuptilem atque minutis
  181. perquam corporibus factum constare. id ita esse
  182. hinc licet advertas animum, ut pernoscere possis.
  183. Nil adeo fieri celeri ratione videtur,
  184. quam si mens fieri proponit et inchoat ipsa;
  185. ocius ergo animus quam res se perciet ulla,
  186. ante oculos quorum in promptu natura videtur.
  187. at quod mobile tanto operest, constare rutundis
  188. perquam seminibus debet perquamque minutis,
  189. momine uti parvo possint inpulsa moveri.
  190. namque movetur aqua et tantillo momine flutat,
  191. quippe volubilibus parvisque creata figuris.
  192. at contra mellis constantior est natura
  193. et pigri latices magis et cunctantior actus:
  194. haeret enim inter se magis omnis materiai
  195. copia, ni mirum quia non tam levibus extat
  196. corporibus neque tam suptilibus atque rutundis.
  197. namque papaveris aura potest suspensa levisque
  198. cogere ut ab summo tibi diffluat altus acervus,
  199. at contra lapidum coniectum spicarumque
  200. noenu potest. igitur parvissima corpora pro quam
  201. et levissima sunt, ita mobilitate fruuntur;
  202. at contra quae cumque magis cum pondere magno
  203. asperaque inveniuntur, eo stabilita magis sunt.
  204. nunc igitur quoniamst animi natura reperta
  205. mobilis egregie, perquam constare necessest
  206. corporibus parvis et levibus atque rutundis.
  207. quae tibi cognita res in multis, o bone, rebus
  208. utilis invenietur et opportuna cluebit.
  209. Haec quoque res etiam naturam dedicat eius,
  210. quam tenui constet textura quamque loco se
  211. contineat parvo, si possit conglomerari,
  212. quod simul atque hominem leti secura quies est
  213. indepta atque animi natura animaeque recessit,
  214. nil ibi libatum de toto corpore cernas
  215. ad speciem, nihil ad pondus: mors omnia praestat,
  216. vitalem praeter sensum calidumque vaporem.
  217. ergo animam totam perparvis esse necessest
  218. seminibus nexam per venas viscera nervos,
  219. qua tenus, omnis ubi e toto iam corpore cessit,
  220. extima membrorum circumcaesura tamen se
  221. incolumem praestat nec defit ponderis hilum.
  222. quod genus est, Bacchi cum flos evanuit aut cum
  223. spiritus unguenti suavis diffugit in auras
  224. aut aliquo cum iam sucus de corpore cessit;
  225. nil oculis tamen esse minor res ipsa videtur
  226. propterea neque detractum de pondere quicquam,
  227. ni mirum quia multa minutaque semina sucos
  228. efficiunt et odorem in toto corpore rerum.
  229. quare etiam atque etiam mentis naturam animaeque
  230. scire licet perquam pauxillis esse creatam
  231. seminibus, quoniam fugiens nil ponderis aufert.
  232. Nec tamen haec simplex nobis natura putanda est.
  233. tenvis enim quaedam moribundos deserit aura
  234. mixta vapore, vapor porro trahit secum;
  235. nec calor est quisquam, cui non sit mixtus et ;
  236. rara quod eius enim constat natura, necessest
  237. inter eum primordia multa moveri.
  238. iam triplex animi est igitur natura reperta;
  239. nec tamen haec sat sunt ad sensum cuncta creandum,
  240. nil horum quoniam recipit mens posse creare
  241. sensiferos motus, quae denique mente volutat.
  242. quarta quoque his igitur quaedam natura necessest
  243. adtribuatur; east omnino nominis expers;
  244. qua neque mobilius quicquam neque tenvius extat
  245. nec magis e parvis et levibus ex elementis;
  246. sensiferos motus quae didit prima per artus.
  247. prima cietur enim, parvis perfecta figuris,
  248. inde calor motus et venti caeca potestas
  249. accipit, inde , inde omnia mobilitantur:
  250. concutitur sanguis, tum viscera persentiscunt
  251. omnia, postremis datur ossibus atque medullis
  252. sive voluptas est sive est contrarius ardor.
  253. nec temere huc dolor usque potest penetrare neque acre
  254. permanare malum, quin omnia perturbentur
  255. usque adeo ut vitae desit locus atque animai
  256. diffugiant partes per caulas corporis omnis.
  257. sed plerumque fit in summo quasi corpore finis
  258. motibus: hanc ob rem vitam retinere valemus.
  259. Nunc ea quo pacto inter sese mixta quibusque
  260. compta modis vigeant rationem reddere aventem
  261. abstrahit invitum patrii sermonis egestas;
  262. sed tamen, ut potero summatim attingere, tangam.
  263. inter enim cursant primordia principiorum
  264. motibus inter se, nihil ut secernier unum
  265. possit nec spatio fieri divisa potestas,
  266. sed quasi multae vis unius corporis extant.
  267. quod genus in quovis animantum viscere volgo
  268. est odor et quidam color et sapor, et tamen ex his
  269. omnibus est unum perfectum corporis augmen,
  270. sic calor atque et venti caeca potestas
  271. mixta creant unam naturam et mobilis illa
  272. vis, initum motus ab se quae dividit ollis,
  273. sensifer unde oritur primum per viscera motus.
  274. nam penitus prorsum latet haec natura subestque
  275. nec magis hac infra quicquam est in corpore nostro
  276. atque anima est animae proporro totius ipsa.
  277. quod genus in nostris membris et corpore toto
  278. mixta latens animi vis est animaeque potestas,
  279. corporibus quia de parvis paucisque creatast,
  280. sic tibi nominis haec expers vis, facta minutis
  281. corporibus, latet atque animae quasi totius ipsa
  282. proporrost anima et dominatur corpore toto.
  283. consimili ratione necessest ventus et
  284. et calor inter se vigeant commixta per artus
  285. atque aliis aliud subsit magis emineatque,
  286. ut quiddam fieri videatur ab omnibus unum,
  287. ni calor ac ventus seorsum seorsumque potestas
  288. interemant sensum diductaque solvant.
  289. est etiam calor ille animo, quem sumit, in ira
  290. cum fervescit et ex oculis micat acrius ardor;
  291. est et frigida multa, comes formidinis, aura,
  292. quae ciet horrorem membris et concitat artus;
  293. est etiam quoque pacati status ille,
  294. pectore tranquillo fit qui voltuque sereno.
  295. sed calidi plus est illis quibus acria corda
  296. iracundaque mens facile effervescit in ira,
  297. quo genere in primis vis est violenta leonum,
  298. pectora qui fremitu rumpunt plerumque gementes
  299. nec capere irarum fluctus in pectore possunt.
  300. at ventosa magis cervorum frigida mens est
  301. et gelidas citius per viscera concitat auras,
  302. quae tremulum faciunt membris existere motum.
  303. at natura boum placido magis vivit
  304. nec nimis irai fax umquam subdita percit
  305. fumida, suffundens caecae caliginis umbra,
  306. nec gelidis torpet telis perfixa pavoris;
  307. interutrasque sitast cervos saevosque leones.
  308. sic hominum genus est: quamvis doctrina politos
  309. constituat pariter quosdam, tamen illa relinquit
  310. naturae cuiusque animi vestigia prima.
  311. nec radicitus evelli mala posse putandumst,
  312. quin proclivius hic iras decurrat ad acris,
  313. ille metu citius paulo temptetur, at ille
  314. tertius accipiat quaedam clementius aequo.
  315. inque aliis rebus multis differre necessest
  316. naturas hominum varias moresque sequacis;
  317. quorum ego nunc nequeo caecas exponere causas
  318. nec reperire figurarum tot nomina quot sunt
  319. principiis, unde haec oritur variantia rerum.
  320. illud in his rebus video firmare potesse,
  321. usque adeo naturarum vestigia linqui
  322. parvola, quae nequeat ratio depellere nobis,
  323. ut nihil inpediat dignam dis degere vitam.
  324. Haec igitur natura tenetur corpore ab omni
  325. ipsaque corporis est custos et causa salutis;
  326. nam communibus inter se radicibus haerent
  327. nec sine pernicie divelli posse videntur.
  328. quod genus e thuris glaebis evellere odorem
  329. haud facile est, quin intereat natura quoque eius,
  330. sic animi atque animae naturam corpore toto
  331. extrahere haut facile est, quin omnia dissoluantur.
  332. inplexis ita principiis ab origine prima
  333. inter se fiunt consorti praedita vita,
  334. nec sibi quaeque sine alterius vi posse videtur
  335. corporis atque animi seorsum sentire potestas,
  336. sed communibus inter eas conflatur utrimque
  337. motibus accensus nobis per viscera sensus.
  338. Praeterea corpus per se nec gignitur umquam
  339. nec crescit neque post mortem durare videtur.
  340. non enim, ut umor aquae dimittit saepe vaporem,
  341. qui datus est, neque ea causa convellitur ipse,
  342. sed manet incolumis, non, inquam, sic animai
  343. discidium possunt artus perferre relicti,
  344. sed penitus pereunt convulsi conque putrescunt.
  345. ex ineunte aevo sic corporis atque animai
  346. mutua vitalis discunt contagia motus,
  347. maternis etiam membris alvoque reposta,
  348. discidium ut nequeat fieri sine peste maloque;
  349. ut videas, quoniam coniunctast causa salutis,
  350. coniunctam quoque naturam consistere eorum.
  351. Quod super est, siquis corpus sentire refutat
  352. atque animam credit permixtam corpore toto
  353. suscipere hunc motum quem sensum nominitamus,
  354. vel manifestas res contra verasque repugnat.
  355. quid sit enim corpus sentire quis adferet umquam,
  356. si non ipsa palam quod res dedit ac docuit nos?
  357. 'at dimissa anima corpus caret undique sensu.'
  358. perdit enim quod non proprium fuit eius in aevo
  359. multaque praeterea perdit quom expellitur aevo.
  360. Dicere porro oculos nullam rem cernere posse,
  361. sed per eos animum ut foribus spectare reclusis,
  362. difficilest, contra cum sensus ducat eorum;
  363. sensus enim trahit atque acies detrudit ad ipsas,
  364. fulgida praesertim cum cernere saepe nequimus,
  365. lumina luminibus quia nobis praepediuntur.