De Rerum Natura
Lucretius
-
- constituunt et res mollis rarasque relinquunt
- aera solem ignem terras animalia frugis
- nec tamen admiscent in eorum corpus inane;
- deinde quod omnino finem non esse secandis
- corporibus facient neque pausam stare fragori
- nec prorsum in rebus minimum consistere quicquam,
- cum videamus id extremum cuiusque cacumen
- esse quod ad sensus nostros minimum esse videtur,
- conicere ut possis ex hoc, quae cernere non quis
- extremum quod habent, minimum consistere rerum.
- Huc accedit item, quoniam primordia rerum
- mollia constituunt, quae nos nativa videmus
- esse et mortali cum corpore, funditus ut qui
- debeat ad nihilum iam rerum summa reverti
- de nihiloque renata vigescere copia rerum;
- quorum utrumque quid a vero iam distet habebis.
- Deinde inimica modis multis sunt atque veneno
- ipsa sibi inter se; quare aut congressa peribunt
- aut ita diffugient, ut tempestate coacta
- fulmina diffugere atque imbris ventosque videmus.
- Denique quattuor ex rebus si cuncta creantur
- atque in eas rursum res omnia dissoluuntur,
- qui magis illa queunt rerum primordia dici
- quam contra res illorum retroque putari?
- alternis gignuntur enim mutantque colorem
- et totam inter se naturam tempore ab omni.
- fulmina diffugere atque imbris ventosque videmus.
- sin ita forte putas ignis terraeque coire
- corpus et aerias auras roremque liquoris,
- nil in concilio naturam ut mutet eorum,
- nulla tibi ex illis poterit res esse creata,
- non animans, non exanimo cum corpore, ut arbos;
- quippe suam quicque in coetu variantis acervi
- naturam ostendet mixtusque videbitur aer
- cum terra simul et quodam cum rore manere.
- at primordia gignundis in rebus oportet
- naturam clandestinam caecamque adhibere,
- emineat ne quid, quod contra pugnet et obstet