De Rerum Natura

Lucretius

-

  1. porro si nullast frangendis reddita finis
  2. corporibus, tamen ex aeterno tempore quaeque
  3. nunc etiam superare necessest corpora rebus,
  4. quae non dum clueant ullo temptata periclo.
  5. at quoniam fragili natura praedita constant,
  6. discrepat aeternum tempus potuisse manere
  7. innumerabilibus plagis vexata per aevom.
  8. Denique iam quoniam generatim reddita finis
  9. crescendi rebus constat vitamque tenendi,
  10. et quid quaeque queant per foedera naturai,
  11. quid porro nequeant, sancitum quando quidem extat,
  12. nec commutatur quicquam, quin omnia constant
  13. usque adeo, variae volucres ut in ordine cunctae
  14. ostendant maculas generalis corpore inesse,
  15. inmutabilis materiae quoque corpus habere
  16. debent ni mirum; nam si primordia rerum
  17. commutari aliqua possent ratione revicta,
  18. incertum quoque iam constet quid possit oriri,
  19. quid nequeat, finita potestas denique cuique
  20. qua nam sit ratione atque alte terminus haerens,
  21. nec totiens possent generatim saecla referre
  22. naturam mores victum motusque parentum.
  23. Tum porro quoniam est extremum quodque cacumen
  24. corporis illius, quod nostri cernere sensus
  25. iam nequeunt, id ni mirum sine partibus extat
  26. et minima constat natura nec fuit umquam
  27. per se secretum neque post hac esse valebit,
  28. alterius quoniamst ipsum pars primaque et una,
  29. inde aliae atque aliae similes ex ordine partes
  30. agmine condenso naturam corporis explent;
  31. quae quoniam per se nequeunt constare, necessest
  32. haerere unde queant nulla ratione revelli.
  33. sunt igitur solida primordia simplicitate,
  34. quae minimis stipata cohaerent partibus arte.
  35. non ex illorum conventu conciliata,
  36. sed magis aeterna pollentia simplicitate,
  37. unde neque avelli quicquam neque deminui iam
  38. concedit natura reservans semina rebus.
  39. Praeterea nisi erit minimum, parvissima quaeque
  40. corpora constabunt ex partibus infinitis,
  41. quippe ubi dimidiae partis pars semper habebit
  42. dimidiam partem nec res praefiniet ulla.
  43. ergo rerum inter summam minimamque quod escit,
  44. nil erit ut distet; nam quamvis funditus omnis
  45. summa sit infinita, tamen, parvissima quae sunt,
  46. ex infinitis constabunt partibus aeque.
  47. quod quoniam ratio reclamat vera negatque
  48. credere posse animum, victus fateare necessest
  49. esse ea quae nullis iam praedita partibus extent
  50. et minima constent natura. quae quoniam sunt,
  51. illa quoque esse tibi solida atque aeterna fatendum.
  52. Denique si minimas in partis cuncta resolvi
  53. cogere consuesset rerum natura creatrix,
  54. iam nihil ex illis eadem reparare valeret
  55. propterea quia, quae nullis sunt partibus aucta,
  56. non possunt ea quae debet genitalis habere
  57. materies, varios conexus pondera plagas
  58. concursus motus, per quas res quaeque geruntur.
  59. Quapropter qui materiem rerum esse putarunt
  60. ignem atque ex igni summam consistere solo,
  61. magno opere a vera lapsi ratione videntur.
  62. Heraclitus init quorum dux proelia primus,
  63. clarus ob obscuram linguam magis inter inanis
  64. quamde gravis inter Graios, qui vera requirunt;
  65. omnia enim stolidi magis admirantur amantque,
  66. inversis quae sub verbis latitantia cernunt,
  67. veraque constituunt quae belle tangere possunt
  68. auris et lepido quae sunt fucata sonore.
  69. Nam cur tam variae res possent esse, requiro,
  70. ex uno si sunt igni puroque creatae?
  71. nil prodesset enim calidum denserier ignem
  72. nec rare fieri, si partes ignis eandem