De Rerum Natura

Lucretius

-

  1. quo magis aeternum da dictis, diva, leporem.
  2. effice ut interea fera moenera militiai
  3. per maria ac terras omnis sopita quiescant;
  4. nam tu sola potes tranquilla pace iuvare
  5. mortalis, quoniam belli fera moenera Mavors
  6. armipotens regit, in gremium qui saepe tuum se
  7. reiicit aeterno devictus vulnere amoris,
  8. atque ita suspiciens tereti cervice reposta
  9. pascit amore avidos inhians in te, dea, visus
  10. eque tuo pendet resupini spiritus ore.
  11. hunc tu, diva, tuo recubantem corpore sancto
  12. circum fusa super, suavis ex ore loquellas
  13. funde petens placidam Romanis, incluta, pacem;
  14. nam neque nos agere hoc patriai tempore iniquo
  15. possumus aequo animo nec Memmi clara propago
  16. talibus in rebus communi desse saluti.
  17. omnis enim per se divum natura necessest
  18. immortali aevo summa cum pace fruatur
  19. semota ab nostris rebus seiunctaque longe;
  20. nam privata dolore omni, privata periclis,
  21. ipsa suis pollens opibus, nihil indiga nostri,
  22. nec bene promeritis capitur nec tangitur ira.
  23. Quod super est, vacuas auris animumque sagacem
  24. semotum a curis adhibe veram ad rationem,
  25. ne mea dona tibi studio disposta fideli,
  26. intellecta prius quam sint, contempta relinquas.
  27. nam tibi de summa caeli ratione deumque