De Rerum Natura

Lucretius

-

  1. incerto spatio atque alienis partibus anni,
  2. quippe ubi nulla forent primordia, quae genitali
  3. concilio possent arceri tempore iniquo.
  4. Nec porro augendis rebus spatio foret usus
  5. seminis ad coitum, si e nilo crescere possent;
  6. nam fierent iuvenes subito ex infantibus parvis
  7. e terraque exorta repente arbusta salirent.
  8. quorum nil fieri manifestum est, omnia quando
  9. paulatim crescunt, ut par est semine certo,
  10. crescentesque genus servant; ut noscere possis
  11. quicque sua de materia grandescere alique.
  12. Huc accedit uti sine certis imbribus anni
  13. laetificos nequeat fetus submittere tellus
  14. nec porro secreta cibo natura animantum
  15. propagare genus possit vitamque tueri;
  16. ut potius multis communia corpora rebus
  17. multa putes esse, ut verbis elementa videmus,
  18. quam sine principiis ullam rem existere posse.
  19. Denique cur homines tantos natura parare
  20. non potuit, pedibus qui pontum per vada possent
  21. transire et magnos manibus divellere montis
  22. multaque vivendo vitalia vincere saecla,
  23. si non, materies quia rebus reddita certast
  24. gignundis, e qua constat quid possit oriri?
  25. nil igitur fieri de nilo posse fatendumst,
  26. semine quando opus est rebus, quo quaeque creatae
  27. aeris in teneras possint proferrier auras.
  28. Postremo quoniam incultis praestare videmus
  29. culta loca et manibus melioris reddere fetus,
  30. esse videlicet in terris primordia rerum
  31. quae nos fecundas vertentes vomere glebas
  32. terraique solum subigentes cimus ad ortus;
  33. quod si nulla forent, nostro sine quaeque labore
  34. sponte sua multo fieri meliora videres.
  35. Huc accedit uti quicque in sua corpora rursum
  36. dissoluat natura neque ad nihilum interemat res.