De Divinatione

Cicero, Marcus Tullius

Cicero. M. Tullii Ciceronis De divinatione libri duo libri de fato quae manserunt. Mueller, C. F. W., editor. Leipzig: Teubner, 1915.

Mirari licet, quae sint animadversa a medicis herbarum genera, quae radicum ad morsus bestiarum, ad oculorum morbos, ad vulnera, quorum vim atque naturam ratio numquam explicavit, utilitate et ars est et inventor probatus. Age ea, quae quamquam ex alio genere sunt, tamen divinationi sunt similiora, videamus:

  1. Atque etiam ventos praemonstrat saepe futuros
  2. Inflatum mare, cum subito penitusque tumescit,
  3. Saxaque cana salis niveo spumata liquore
  4. Tristificas certant Neptuno reddere voces,
  5. Aut densus stridor cum celso e vertice montis
  6. Ortus adaugescit scopulorum saepe repulsus.
Atque his rerum praesensionibus Prognostica tua referta sunt. Quis igitur elicere causas praesensionum potest? etsi video Boe+thum Stoicum esse conatum, qui hactenus aliquid egit, ut earum rationem rerum explicaret, quae in mari caelove fierent.

Illa vero cur eveniant, quis probabiliter dixerit?

  1. Cana fulix itidem fugiens e gurgite ponti
  2. Nuntiat horribilis clamans instare procellas
  3. Haud modicos tremulo fundens e gutture cantus.
    p.150
  4. Saepe etiam pertriste canit de pectore carmen
  5. Et matutinis acredula vocibus instat,
  6. Vocibus instat et adsiduas iacit ore querellas,
  7. Cum primum gelidos rores aurora remittit.
  8. Fuscaque non numquam cursans per litora cornix
  9. Demersit caput et fluctum cervice recepit.