Orator

Cicero, Marcus Tullius

Cicero. M. Tulli Ciceronis. Rhetorica, Vol. II. Wilkins, A. S., editor. Oxford: Clarendon Press, 1902.

referamus nos igitur[*](nos igitur Ernesti: igitur nos L ) ad eum quem volumus incohandum et ea demum[*](ea demum Ernesti: eadem L: ea quidem Kayser: ea denique Heerdegen ) eloquentia informandum quam in nullo cognovit Antonius. magnum opus omnino et arduum, Brute, conamur; sed nihil difficile amanti puto. Amo autem et semper amavi ingenium studia mores tuos. Incendor[*](incendor vulg.: incendiosior L: incendimur Heerdegen ) porro cotidie magis non desiderio solum, quo quidem conficior, congressus nostros, consuetudinem victus, doctissimos sermones requirens tuos, sed etiam incredibili fama virtutum admirabilium[*](incredibili f. v. admirabilium ed. Ven.: admirabili f. v. incredibilium L ), quae specie dispares prudentia coniunguntur.

quid enim tam distans quam a severitate comitas? quis tamen umquam te aut sanctior est habitus aut dulcior? quid tam difficile quam in plurimorum controversiis diiudicandis ab omnibus diligi? consequeris tamen ut eos ipsos quos contra statuas aequos placatosque dimittas. Itaque efficis ut, cum gratiae causa nihil facias, omnia tamen sint grata quae facis. Ergo omnibus ex [*](ex om. L: add. Halm: in maluit Heerdegen ) terris una Gallia communi non ardet incendio; in qua frueris ipset te[*](ipse te L: quiete vel virtute tua Sandys ), cum[*](cum L: et tamquam Bake ) in Italiae luce[*](luce vulg.: lucem L ) cognosceris versarisque in optimorum civium vel flore vel robore. Iam quantum[*](quanti maluit Reid ) illud est, quod in maximis occupationibus numquam intermittis studia doctrinae, semper aut ipse scribis aliquid aut me vocas ad scribendum!

itaque hoc sum adgressus statim Catone absoluto—quem ipsum numquam attigissem tempora timens inimica virtuti, nisi tibi hortanti et illius memoriam mihi caram excitanti non parere nefas esse duxissem—, sed testificor me a te roga-

p.2012
tum et recusantem[*](recusantem vulg.: recusandum L ) haec scribere esse ausum. Volo enim mihi tecum commune esse crimen, ut, si sustinere tantam quaestionem non potuero, iniusti[*](iniuste maluit Kraffert ) oneris impositi tua culpa sit, mea recepti; in quo tamen iudici nostri errorem laus tibi dati muneris compensabit.

sed in omni re difficillimum est formam, qui[*](qui Tulich (ed. Rom. 1515): quae idem in marg.: quod L ) xarakth\r Graece dicitur, exponere optimi, quod aliud aliis videtur optimum. Ennio delector, ait quispiam, quod non discedit a communi more verborum; Pacuvio, inquit alius: omnes apud hunc ornati elaboratique sunt versus, multo[*](multo Lambinus: multa L: multi Schenkl ) apud alterum neglegentius; fac alium Accio; varia enim sunt iudicia, ut in Graecis, nec facilis explicatio quae forma maxime excellat. In picturis alios[*](alios vulg.: alius L abdita et secl. Madvig ) horrida inculta, abdita et opaca, contra alios nitida laeta conlustrata delectant[*](alios ... delectant vulg.: alius delectat L: delectatur ed. Norimb. ). Quid est quo praescriptum[*](praescriptum codd. dett.: perscriptum L ) aliquod aut formulam exprimas, cum in suo quidque[*](quidque Reid: quodque L: quaeque Heerdegen ) genere praestet et genera plum sint? hac ego religione non sum ab hoc conatu repulsus existimavique in omnibus rebus esse aliquid optimum, etiam si lateret, idque ab eo posse qui eius rei gnarus esset iudicari.