Orator

Cicero, Marcus Tullius

Cicero. M. Tulli Ciceronis. Rhetorica, Vol. II. Wilkins, A. S., editor. Oxford: Clarendon Press, 1902.

'at ius profitentur etiam qui nesciunt; eloquentiam[*](eloquentiam A: eloquentia L ) autem illi ipsi qui consecuti sunt tamen ea[*](ea om. L: eam, tamen Stangl ) se valere dissimulant[*](dissimulat AL: dissimulatur Ernesti ).' propterea quod prudentia hominibus grata est, lingua suspecta. Num igitur aut latere eloquentia potest aut id quod dissimulat effugit aut est periculum ne quis putet in magna arte et gloriosa turpe esse docere alios id quod ipsi fuerit honestissimum discere?

ac fortasse ceteri tectiores; ego semper me didicisse prae me tuli. Qui[*](qui vulg.: quid AL ) enim possem, cum et[*](et om. A ) afuissem domo[*](domo om. L ) adulescens et horum studiorum causa maria[*](maria A: mare L ) transissem et doctissimis hominibus referta domus esset et aliquae fortasse inessent in sermone nostro doctrinarum notae cumque vulgo scripta nostra legerentur, dissimulare[*](dissimularem L: dissimulare? non me Stangl ) me didicisse? Quid[*](quid AL: qui codd. dett. erat cur om. A ) erat cur probarem[*](improbarem Jahn ) nisi quod parum fortasse profeceram?

quod cum ita sit, tamen ea quae supra dicta sunt plus

p.2046
in disputando quam ea de quibus dicendum est dignitatis habuerunt.

de verbis enim componendis et de syllabis prope modum dinumerandis et dimetiendis loquemur; quae etiam si sunt, sicuti mihi videntur, necessaria, tamen fiunt magnificentius quam docentur. Est id omnino verum, at[*](at Schenkl: ut A: sed L ) proprie in hoc dicitur. Nam omnium magnarum artium sicut arborum altitudo nos delectat, radices stirpesque non item; sed esse illa sine his non potest. Me autem sive pervulgatissimus[*](pervagatissimus L ) ille versus, qui vetat

  1. artem pudere proloqui quam factites,
dissimulare non sinit qui[*](qui Madvig: quin AL: quantum Reid ) delecter, sive tuum studium a me hoc volumen expressit, tamen eis quos aliquid reprehensuros suspicabar respondendum fuit.

quod si ea quae dixi non ita essent, quis tamen se tam durum agrestemque praeberet qui hanc mihi non daret veniam, ut cum meae forenses artes et actiones publicae concidissent, non me aut desidiae, quod facere non possum, aut maestitiae, cui resisto, potius quam litteris dederem? quae quidem me antea in iudicia atque in curiam deducebant, nunc oblectant domi; nec vero talibus modo rebus qualis hic liber continet, sed multo etiam gravioribus et maioribus; quae si erunt perfectae, profecto maximis[*](maximis om. L ) rebus forensibus nostris et externis[*](et externis om. L ) inclusae et domesticae[*](et domesticae om. L ) litterae respondebunt. Sed ad institutam disputationem revertamur.