Carmina

Catullus

Catullus, Gaius Valerius. Carmina. Merrill, Elmer Truesdell, editor. Boston: Ginn, 1893.

  1. lymphaque in Oetaeis Malia Thermopylis,
  2. maesta neque adsiduo tabescere lumina fletu
  3. cessarent tristique imbre madere genae,
  4. qualis in aerii perlucens vertice montis
  5. rivus muscoso prosilit e lapide,
  6. qui, cum de prone praeceps est valle volutus,
  7. per medium densi transit iter populi,
  8. dulce viatori lasso in sudore levamen
  9. cum gravis exustos aestus hiulcat agros.
  10. hic, velut in nigro iactatis turbine nautis
  11. lenius adspirans aura secunda venit
  12. iam prece Pollucis, iam Castoris implorata,
  13. tale fuit nobis Allius auxilium.
  14. is clausum lato patefecit limite campum,
  15. isque domum nobis isque dedit dominae,
  16. ad quam communes exerceremus amores.
  17. quo mea se molli candida diva pede
  18. intulit et trito fulgentem in limine plantam
  19. innixa arguta constituit solea,
  20. coniugis ut quondam flagrans advenit amore
  21. Protesilaeam Laodamia domum
  22. inceptam frustra, nondum cum sanguine sacro
  23. hostia caelestis pacificasset eros.
  24. nil mihi tam valde placeat, Rhamnusia virgo,
  25. quod temere invitis suscipiatur eris.
  26. quam ieiuna pium desideret ara cruorem
  27. docta est amisso Laodamia viro,
  28. coniugis ante coacta novi dimittere collum
  29. quam veniens una atque altera rursus hiems
  30. noctibus in longis avidum saturasset amorem,
  31. posset ut abrupto vivere coniugio:
  32. quod scibant Parcae non longo tempore abesse,
  33. si miles muros isset ad Iliacos:
  34. nam tum Helenae raptu primores Argivorum
  35. coeperat ad sese Troia ciere viros,
  36. Troia (nefas) commune sepulcrum Asiae Europaeque,
  37. Troia virum et virtutum omnium acerba cinis:
  38. quaene etiam nostro letum miserabile fratri
  39. attulit. Hei misero frater adempte mihi,
  40. hei misero fratri iucundum lumen ademptum,
  41. tecum una tota est nostra sepulta domus,
  42. omnia tecum una perierunt gaudia nostra,
  43. quae tuus in vita dulcis alebat amor.
  44. quem nunc tam longe non inter nota sepulcra
  45. nec prope cognatos compositum cineres,
  46. sed Troia obscena, Troia infelice sepultum
  47. detinet extremo terra aliena solo.
  48. ad quam tum properans fertur simul undique pubes
  49. Graeca penetralis deseruisse focos,
  50. ne Paris abducta gavisus libera moecha
  51. otia pacato degeret in thalamo.
  52. quo tibi tum casu, pulcherrima Laodamia,
  53. ereptum est vita dulcius atque anima
  54. coniugium: tanto te absorbens vertice amoris
  55. aestus in abruptum detulerat barathrum,
  56. quale ferunt Grai Pheneum prope Cylleneum
  57. siccare emulsa pingue palude solum,
  58. quod quondam caesis montis fodisse medullis
  59. audit falsiparens Amphitryoniades,
  60. tempore quo certa Stymphalia monstra sagitta
  61. perculit imperio deterioris eri,
  62. pluribus ut caeli tereretur ianua divis,
  63. Hebe nec longa virginitate foret.
  64. sed tuus altus amor barathro fuit altior illo,
  65. qui tunc indomitam ferre iugum docuit.
  66. nam nec tam carum confecto aetate parenti
  67. una caput seri nata nepotis alit,
  68. qui, cum divitiis vix tandem inventus avitis
  69. nomen testatas intulit in tabulas,
  70. impia derisi gentilis gaudia tollens
  71. suscitat a cano vulturium capiti:
  72. nec tantum niveo gavisa est ulla columbo
  73. compar, quae multo dicitur improbius
  74. oscula mordenti semper decerpere rostro
  75. quam quae praecipue multivola est mulier:
  76. sed tu horum magnos vicisti sola furores,
  77. ut semel es flavo conciliata viro.
  78. aut nihil aut paulo cui tum concedere digna
  79. lux mea se nostrum contulit in gremium,
  80. quam circumcursans hinc illinc saepe Cupido
  81. fulgebat crocina candidus in tunica.
  82. quae tamenetsi uno non est contenta Catullo,
  83. rara verecundae furta feremus erae,
  84. ne nimium simus stultorum more molesti:
  85. saepe etiam Iuno, maxima caelicolum,
  86. coniugis in culpa flagrantem concoquit iram
  87. noscens omnivoli plurima furta Iovis.
  88. atqui nec divis homines componier aequum est
  89. ---ingratum tremuli tolle parentis onus.
  90. nec tamen illa mihi dextra deducta paterna
  91. fragrantem Assyrio venit odore domum,
  92. sed furtiva dedit mira munuscula nocte
  93. ipsius ex ipso dempta viri gremio.
  94. quare illud satis est, si nobis is datur unis
  95. quem lapide illa diem candidiore notat.
  96. hoc tibi quod potui confectum carmine munus
  97. pro multis, Alli, redditur officiis,
  98. ne vestrum scabra tangat robigine nomen
  99. haec atque illa dies atque alia atque alia.
  100. huc addent divi quam plurima, quae Themis olim
  101. antiquis solita est munera ferre piis:
  102. sitis felices et tu simul et tua vita
  103. et domus, in qua nos lusimus et domina,
  104. et qui principio nobis † terram dedit aufert,
  105. a quo sunt primo omnia nata bona,
  106. et longe ante omnes mihi quae me carior ipso est,
  107. lux mea, qua viva vivere dulce mihi est.