Carmina
Catullus
Catullus, Gaius Valerius. Carmina. Merrill, Elmer Truesdell, editor. Boston: Ginn, 1893.
- haec mandata prius constanti mente tenentem
- Thesea ceu pulsae ventorum flamine nubes
- aerium nivei montis liquere cacumen.
- at pater, ut summa prospectum ex arce petebat
- anxia in adsiduos absumens lumina fletus,
- cum primum inflati conspexit lintea veli,
- praecipitem sese scopulorum e vertice iecit
- amissum credens immiti Thesea fato.
- sic funesta domus ingressus tecta paterna
- morte ferox Theseus, qualem Minoidi luctu
- obtulerat mente immemori, talem ipse recepit.
- quae tum prospectans cedentem maesta carinam
- multiplices animo volvebat saucia curas.
- at parte ex alia florens volitabat Iacchus
- cum thiaso satyrorum et Nysigenis silenis
- te quaerens, Ariadna, tuoque incensus arnore.
- ---quae tum alacres passim lymphata mente furebant
- euhoe bacchantes, euhoe capita inflectentes.
- harum pars tecta quatiebant cuspide thyrsos,
- pars e divulso iactabant membra iuvenco,
- pars sese tortis serpentibus incingebant,
- pars obscura cavis celebrabant orgia cistis,
- orgia quae frustra cupiunt audire profani,
- plangebant aliae proceris tympana palmis
- aut tereti tenuis tinnitus aere ciebant,
- multis raucisonos efflabant cornua bombos
- barbaraque horribili stridebat tibia cantu.
- talibus amplifice vestis decorata figuris
- pulvinar complexa suo velabat amictu.
- quae postquam cupide spectando Thessala pubes
- expleta est, sanctis coepit decedere divis.
- hic, qualis flatu placidum mare matutino
- horrificans Zephyrus proclivas incitat undas
- aurora exoriente vagi sub limina solis,
- quae tarde primum clementi flamine pulsae
- procedunt, leviterque sonant plangore cachinni,
- post vento crescente magis magis increbescunt
- purpureaque procul nantes ab luce refulgent,
- sic tum vestibuli linquentes regia tecta
- ad se quisque vago passim pede discedebant.