Carmina

Catullus

Catullus, Gaius Valerius. Carmina. Merrill, Elmer Truesdell, editor. Boston: Ginn, 1893.

  1. nam quo me referam? quali spe perdita nitor?
  2. Idaeosne petam montes? ah, gurgite lato
  3. discernens ponti truculentum ubi dividit aequor?
  4. an patris auxilium sperem, quemne ipsa reliqui
  5. respersum iuvenem fraterna caede secuta?
  6. coniugis an fido consoler memet amore,
  7. quine fugit lentos incurvans gurgite remos?
  8. praeterea nullo litus, sola insula, tecto,
  9. nec patet egressus pelagi cingentibus undis:
  10. nulla fugae ratio, nulla spes: omnia muta,
  11. omnia sunt deserta, ostentant omnia letum.
  12. non tamen ante mihi languescent lumina morte,
  13. nec prius a fesso secedent corpore sensus
  14. quam iustam a divis exposcam prodita multam
  15. caelestumque fidem postrema comprecer hora.
  16. quare, facta virum multantes vindice poena
  17. Eumenides, quibus anguino redimita capillo
  18. frons exspirantis praeportat pectoris iras,
  19. huc huc adventate, meas audite querelas,
  20. quas ego, vae miserae, extremis proferre medullis
  21. cogor inops, ardens, amenti caeca furore.
  22. quae quoniam verae nascuntur pectore ab imo,
  23. vos nolite pati nostrum vanescere luctum,
  24. sed quali solam Theseus me mente reliquit,
  25. tali mente, deae, funestet seque suosque.”
  26. has postquam maesto profudit pectore voces
  27. supplicium saevis exposcens anxia factis,
  28. adnuit invicto caelestum numine rector,
  29. quo nutu tellus atque horrida contremuerunt
  30. aequora concussitque micantia sidera mundus.
  31. ipse autem caeca mentem caligine Theseus
  32. consitus oblito dimisit pectore cuncta
  33. quae mandata prius constanti mente tenebat,
  34. dulcia nec maesto sustollens signa parenti
  35. sospitem Erechtheum se ostendit visere portum
  36. namque ferunt olim, classi cum moenia divae
  37. linquentem gnatum ventis concrederet Aegeus,
  38. talia complexum iuveni mandata dedisse:
  39. “gnate mihi longe iucundior unice vita,
  40. gnate, ego quem in dubios cogor dimittere casus
  41. reddite in extrema nuper mihi fine senectae,
  42. quandoquidem fortuna mea ac tua fervida virtus
  43. eripit invito mihi te, cui languida nondum
  44. lumina sunt gnati cara saturata figura,
  45. non ego te gaudens laetanti pectore mittam,
  46. nec te ferre sinam fortunae signa secundae,
  47. sed primum multas expromam mente querelas
  48. canitiem terra atque infuso pulvere foedans,
  49. inde infecta vago suspendam lintea malo,
  50. nostros ut luctus nostraeque incendia mentis
  51. carbasus obscurata decet ferrugine Hibera.
  52. quod tibi si sancti concesserit incola Itoni,
  53. quae nostrum genus ac sedes defendere Erechthei
  54. adnuit, ut tauri respergas sanguine dextram,
  55. tum vero facito ut memori tibi condita corde
  56. haec vigeant mandata, nec ulla oblitteret aetas,
  57. ut simul ac nostros invisent lumina collis,
  58. funestam antennae deponant undique vestem
  59. candidaque intorti sustollant vela rudentes,
  60. quam primum cernens ut laeta gaudia mente