Carmina

Catullus

Catullus, Gaius Valerius. Carmina. Merrill, Elmer Truesdell, editor. Boston: Ginn, 1893.

  1. ne labyrintheis e flexibus egredientem
  2. tecti frustraretur inobservabilis error.
  3. sed quid ego a primo digressus carmine plura
  4. commemorem, ut linquens genitoris filia vultum,
  5. ut consanguineae complexum, ut denique matris,
  6. quae misera in gnata deperdita laetabatur,
  7. omnibus his Thesei dulcem praeoptarit amorem,
  8. aut ut vecta rati spumosa ad litora Diae
  9. venerit, aut ut eam devinctam lumina somno
  10. liquerit immemori discedens pectore coniunx?
  11. saepe illam perhibent ardenti corde furentem
  12. clarisonas imo fudisse ex pectore voces,
  13. ac tum praeruptos tristem conscendere montes
  14. unde aciem in pelagi vastos protenderet aestus,
  15. tum tremuli salis adversas procurrere in undas
  16. mollia nudatae tollentem tegmina surae,
  17. atque haec extremis maestam dixisse querelis,
  18. frigidulos udo singultus ore cientem:
  19. “sicine me patriis avectam, perfide, ab aris,
  20. perfide, deserto liquisti in litore, Theseu?
  21. sicine discedens neglecto numine divum
  22. immernor ah devota domum periuria portas?
  23. nullane res potuit crudelis flectere mentis
  24. consilium? tibi nulla fuit clementia praesto
  25. immite ut nostri vellet miserescere pectus?
  26. at non haec quondam blanda promissa dedisti
  27. voce mihi, non haec miserae sperare iubebas,
  28. sed conubia laeta, sed optatos hymenaeos:
  29. quae cuncta aerii discerpunt irrita venti.
  30. nunc iam nulla viro iuranti femina credat,
  31. nulla viri speret sermones esse fideles:
  32. quis dum aliquid cupiens animus praegestit apisci,
  33. nil metuunt iurare, nihil promittere parcunt:
  34. sed simul ac cupidae mentis satiata libido est,
  35. dicta nihil meminere, nihil periuria curant.
  36. certe ego te in medio versantem turbine leti
  37. eripui et potius germanum amittere crevi
  38. quam tibi fallaci supremo in tempore deessem:
  39. pro quo dilaceranda feris dabor alitibusque
  40. praeda neque iniecta tumulabor mortua terra.
  41. quaenam te genuit sola sub rupe leaena,
  42. quod mare conceptum spumantibus exspuit undis.
  43. quae Syrtis, quae Scylla rapax, quae vasta Charybdis,
  44. talia qui reddis pro dulci praemia vita?
  45. si tibi non cordi fuerant conubia nostra,
  46. saeva quod horrebas prisci praecepta parentis,
  47. at tamen in vestras potuisti ducere sedes
  48. quae tibi iucundo famularer serva labore
  49. candida permulcens liquidis vestigia lymphis
  50. purpureave tuum constemens veste cubile.
  51. sed quid ego ignaris nequiquam conqueror auris
  52. exsternata malo, quae nullis sensibus auctae
  53. nec missas audire queunt nec reddere voces?
  54. ille autem prope iam mediis versatur in undis,
  55. nec quisquam adparet vacua mortalis in alga.
  56. sic nimis insultans extremo tempore saeva
  57. fors etiam nostris invidit questibus auris.
  58. Iuppiter omnipotens, utinam ne tempore primo
  59. Gnosia Cecropiae tetigissent litora puppes,
  60. indomito nec dira ferens stipendia tauro
  61. perfidus in Creta religasset navita funem,
  62. nec malus hic celans dulci crudelia forma
  63. consilia in nostris requiesset sedibus hospes!
  64. nam quo me referam? quali spe perdita nitor?
  65. Idaeosne petam montes? ah, gurgite lato
  66. discernens ponti truculentum ubi dividit aequor?
  67. an patris auxilium sperem, quemne ipsa reliqui
  68. respersum iuvenem fraterna caede secuta?
  69. coniugis an fido consoler memet amore,
  70. quine fugit lentos incurvans gurgite remos?
  71. praeterea nullo litus, sola insula, tecto,
  72. nec patet egressus pelagi cingentibus undis:
  73. nulla fugae ratio, nulla spes: omnia muta,
  74. omnia sunt deserta, ostentant omnia letum.
  75. non tamen ante mihi languescent lumina morte,
  76. nec prius a fesso secedent corpore sensus
  77. quam iustam a divis exposcam prodita multam
  78. caelestumque fidem postrema comprecer hora.
  79. quare, facta virum multantes vindice poena
  80. Eumenides, quibus anguino redimita capillo
  81. frons exspirantis praeportat pectoris iras,
  82. huc huc adventate, meas audite querelas,
  83. quas ego, vae miserae, extremis proferre medullis
  84. cogor inops, ardens, amenti caeca furore.
  85. quae quoniam verae nascuntur pectore ab imo,
  86. vos nolite pati nostrum vanescere luctum,
  87. sed quali solam Theseus me mente reliquit,
  88. tali mente, deae, funestet seque suosque.”
  89. has postquam maesto profudit pectore voces
  90. supplicium saevis exposcens anxia factis,
  91. adnuit invicto caelestum numine rector,
  92. quo nutu tellus atque horrida contremuerunt
  93. aequora concussitque micantia sidera mundus.
  94. ipse autem caeca mentem caligine Theseus
  95. consitus oblito dimisit pectore cuncta
  96. quae mandata prius constanti mente tenebat,
  97. dulcia nec maesto sustollens signa parenti
  98. sospitem Erechtheum se ostendit visere portum
  99. namque ferunt olim, classi cum moenia divae
  100. linquentem gnatum ventis concrederet Aegeus,
  101. talia complexum iuveni mandata dedisse:
  102. “gnate mihi longe iucundior unice vita,
  103. gnate, ego quem in dubios cogor dimittere casus
  104. reddite in extrema nuper mihi fine senectae,
  105. quandoquidem fortuna mea ac tua fervida virtus
  106. eripit invito mihi te, cui languida nondum
  107. lumina sunt gnati cara saturata figura,
  108. non ego te gaudens laetanti pectore mittam,
  109. nec te ferre sinam fortunae signa secundae,
  110. sed primum multas expromam mente querelas
  111. canitiem terra atque infuso pulvere foedans,
  112. inde infecta vago suspendam lintea malo,
  113. nostros ut luctus nostraeque incendia mentis
  114. carbasus obscurata decet ferrugine Hibera.
  115. quod tibi si sancti concesserit incola Itoni,
  116. quae nostrum genus ac sedes defendere Erechthei
  117. adnuit, ut tauri respergas sanguine dextram,
  118. tum vero facito ut memori tibi condita corde
  119. haec vigeant mandata, nec ulla oblitteret aetas,