Carmina

Catullus

Catullus, Gaius Valerius. Carmina. Merrill, Elmer Truesdell, editor. Boston: Ginn, 1893.

  1. iam Bithynia, quo modo se haberet,
  2. ecquonam mihi profuisset aere.
  3. respondi id quod erat, nihil neque ipsis
  4. nec praetoribus esse nec cohorti,
  5. cur quisquam caput unctius referret,
  6. praesertim quibus esset irrumator
  7. praetor nec faceret pili cohortem.
  8. “at certe tamen,” inquiunt, “quod illic
  9. natum dicitur esse comparasti,
  10. ad lecticam homines.” ego, ut puellae
  11. unum me facerem beatiorem,
  12. “non,” inquam, “mihi tam fuit maligne,
  13. ut, provincia quod mala incidisset,
  14. non possem octo homines parare rectos.”
  15. at mi nullus erat neque hic neque illic
  16. fractum qui veteris pedem grabati
  17. in collo sibi conlocare posset.
  18. hic illa, ut decuit cinaediorem,
  19. “quaeso,” inquit, “mihi, mi Catulle, paulum
  20. istos commoda: nam volo ad Sarapim
  21. deferri.” “Mane,” inquii puellae,
  22. “istud quod modo dixeram, me habere,
  23. fugit me ratio: meus sodalis