Carmina

Catullus

Catullus, Gaius Valerius. Carmina. Merrill, Elmer Truesdell, editor. Boston: Ginn, 1893.

  1. huc ut venimus, incidere nobis
  2. sermones varii, in quibus, quid esset
  3. iam Bithynia, quo modo se haberet,
  4. ecquonam mihi profuisset aere.
  5. respondi id quod erat, nihil neque ipsis
  6. nec praetoribus esse nec cohorti,
  7. cur quisquam caput unctius referret,
  8. praesertim quibus esset irrumator
  9. praetor nec faceret pili cohortem.
  10. “at certe tamen,” inquiunt, “quod illic
  11. natum dicitur esse comparasti,
  12. ad lecticam homines.” ego, ut puellae
  13. unum me facerem beatiorem,
  14. “non,” inquam, “mihi tam fuit maligne,
  15. ut, provincia quod mala incidisset,
  16. non possem octo homines parare rectos.”
  17. at mi nullus erat neque hic neque illic
  18. fractum qui veteris pedem grabati
  19. in collo sibi conlocare posset.
  20. hic illa, ut decuit cinaediorem,
  21. “quaeso,” inquit, “mihi, mi Catulle, paulum
  22. istos commoda: nam volo ad Sarapim
  23. deferri.” “Mane,” inquii puellae,
  24. “istud quod modo dixeram, me habere,
  25. fugit me ratio: meus sodalis
  26. Cinna est Gaius; is sibi paravit.
  27. verum, utrum illius an mei, quid ad me?
  28. utor tam bene quam mihi pararim.
  29. sed tu insulsa male et molesta vivis,
  30. per quam non licet esse neglegentem.”
  • Furi et Aureli, comites Catulli,
  • sive in extremos penetrabit Indos,
  • litus ut longe resonante Eoa
  • tunditur unda,
  • sive in Hyrcanos Arabasve molles,
  • seu Sacas sagittiferosve Parthos,
  • sive quae septemgeminus colorat
  • aequora Nilus,
  • sive trans altas gradietur Alpes
  • Caesaris visens monimenta magni,
  • Gallicum Rhenum, horribile aequor, ulti-
  • mosque Britannos,
  • omnia haec, quaecumque feret voluntas
  • caelitum, temptare simul parati,
  • pauca nuntiate meae puellae
  • non bona dicta.
  • cum suis vivat valeatque moechis,
  • quos simul complexa tenet trecentos,
  • nullum amans vere, sed identidem omnium
  • ilia rumpens;
  • nec meum respectet, ut ante, amorem,
  • qui illius culpa cecidit velut prati
  • ultimi flos, praetereunte postquam
  • tactus aratro est.
    1. Marrucine Asini, manu sinistra