Carmina

Catullus

Catullus, Gaius Valerius. Carmina. Merrill, Elmer Truesdell, editor. Boston: Ginn, 1893.

  1. praesertim quibus esset irrumator
  2. praetor nec faceret pili cohortem.
  3. “at certe tamen,” inquiunt, “quod illic
  4. natum dicitur esse comparasti,
  5. ad lecticam homines.” ego, ut puellae
  6. unum me facerem beatiorem,
  7. “non,” inquam, “mihi tam fuit maligne,
  8. ut, provincia quod mala incidisset,
  9. non possem octo homines parare rectos.”
  10. at mi nullus erat neque hic neque illic
  11. fractum qui veteris pedem grabati
  12. in collo sibi conlocare posset.
  13. hic illa, ut decuit cinaediorem,
  14. “quaeso,” inquit, “mihi, mi Catulle, paulum
  15. istos commoda: nam volo ad Sarapim
  16. deferri.” “Mane,” inquii puellae,
  17. “istud quod modo dixeram, me habere,
  18. fugit me ratio: meus sodalis
  19. Cinna est Gaius; is sibi paravit.
  20. verum, utrum illius an mei, quid ad me?
  21. utor tam bene quam mihi pararim.
  22. sed tu insulsa male et molesta vivis,
  23. per quam non licet esse neglegentem.”
  • Furi et Aureli, comites Catulli,
  • sive in extremos penetrabit Indos,
  • litus ut longe resonante Eoa
  • tunditur unda,
  • sive in Hyrcanos Arabasve molles,
  • seu Sacas sagittiferosve Parthos,
  • sive quae septemgeminus colorat
  • aequora Nilus,
  • sive trans altas gradietur Alpes