Panarion (Adversus Haereses)

μείζονι ἐπικραυγάζοντος, λαβόμενοι τὴν τοῦ κυρίου ἀνάστασιν προπότιον ὡς εἰπεῖν, ἀποβλύσωμεν τὸ γλισχρῶδες [*](7 f Der Name Ἀδαμάντιος ist wohl Signum. So verstehen ihn offenbar Eusebius h. e. VI 14, 10; II 552, 9 Schwartz Ἀδαμάντιος, καὶ τοῦτο γὰρ ἦν Ὠριγένει ὄνομα Hieronymus vir. ill. 54 Origenes, qui et Adamantius ebenso Epiph. selbst oben c. 1, 1; S. 403, 2 u. Suidas s. v. Ὠριγένης II 1, 1270 Bernhardy. Unsicher bleibt jedoch, wie in andern Fällen, ob Origenes sich selbst das Signum beilegte oder es ihm von andern beigelegt wurde. Zweifelhaften Werts sind darum die Deutungen bei Hieronymus ep. 33, 4, 11; S. 255, 11 Hilberg Adamantium nostrum . . ., qui tanto in sanctarum scripturarum commentariis sudore laboravit, ut iuste adamantis nomen acceperit u. Photius cod. 118 τοῦτον τοίνυν τὸν Ὠριγένην, ὃν καὶ Ἀδαμάντιον ἐπονομάζεσθαί φασιν, ὅτι ἀδαμαντίνοις δεσμοῖς ἐῴκεσαν οὓς ἂν δήσειε λόγους — 14 Jes. 54, 17 ) [*](M U (von Ζ. 6. ἀλλὰ ἀρκέσει an)) [*](6 ἀλλὰ < M | ἑτεροφιλόσοφον M 7 Ἀδαμαντίου*] Ἀδαμάντιον MU 8 vor κατὰ + καὶ U 9 ἐπινενοημένον*] ἐπινενοημένην MU 11 ἀρρωγὸν U | ἰδιωτίας MU 14 φωνὴ + ἦ U 16 γυμνασίαν U 20 κυκῶντος] κωκυτῶ Μ)

τοῦ ἰοῦ τοῦ φρύνου καὶ ἑρπετώδους μοχθηροῦ τὴν ἀδικίαν.