Ancoratus

ἀθανασίᾳ, μᾶλλον δὲ ὅλος ὢν ἀθανασία. αὐτὸς γὰρ εἶπεν »ἐγώ εἰμι ἡ ζωή‘. * οὔτε διὰ σαρκὸς ἡμῖν ή ἐλπίς. »ἐπικατάρατος, [*](7 I Kor. 15, 20 — ff vgl. Panarion h. 64, 65, 1ff — 16 öm. 6, 9 — 17f vgl. öm. 6, 10 Hebr. 9, 26ff — 19 vgl. Phil. 2, 8 — 20f vgl. Joh. 1, 14 — 24 Joh. 11, 25 — 25 Jerem. 17, 5f L J Niceph. (bis Z. 5 ἀποδεῖξαι) 18 — S. 115, 11 Job. Scot. de divisione natiirae IV; p. 191 Gale 1681) [*](2 ἀπὸ Μαρίας συνειλῆφθαι μόνον Niceph. 3f ἆρα γοῦν — ἀνδρός < 3 Αδὰμ < L 9 * <καὶ * < διὰ τοῦτο> * 20 θανάτω < ἀπαθείᾳ> * in impassibilitate Job. Scot.] < L J | δὲ] * < Job. Scot. 23 ἐν ἀπαθείᾳ· θάνατος αὐτῷ λογιζόμενος αὐτοῦ > *, nach Job. Scot. in impassibilitate: mors ei reputata est eo manente 24 μᾶλλον — ἀθανασία < J Job. Scot. | ὅλος *] ὅλως L 25 * änze <ἡ δὲ ζωὴ άλλ΄ ἦλθε ζωοποιῆσαι, ὑπὲρ ἡμῶν θάνατον ύπομένων· οὐ γὰρ δι’ ανυρώπου ἡμῖν ἡ ζωὴ> *, nach Job. Scot. vita autem nunquam moritur, sed venu vivificare nobis mortem accipiens, non enim per hominem erat nobis vita)

γάρ φησιν, ὁ ἐλπίζων ἐπ’ ἄνθρωπον. καὶ ἔσται ὡς ἡ ἀγριομυρίκη.«