In Aristotelis Analyticorum Priorum Librum I Commentarium

[*](p. 49b 25)

Εἰ μέντοι τὸ Α λέγεται, καθ’ οὗ ἄν τὸ Β λέγηται, κατὰ παντός.

Ἀδιόριστον πάλιν λαμβάνει τὴν ἐλάττονα· τοιοῦτον γάρ ἐστι τὸ καθ’ οὗ <ἂν> ἄλλο ὂν τοῦ ‘καθ’ ὅτου ἄν’, ὥσπερ καὶ τὸ ‘καθ’ οὗ᾿ τοῦ ‘καθ᾿ ὅτου᾿. καὶ ἔστιν αὕτη ἡ αὐτὴ τῇ ἐν ἀρχῇ εἰρημένῃ τῇ “ᾧ τὸ Β ὑπάρχει, τούτῳ παντὶ τὸ Α ὑπάρχει”. ἄν δὴ οὕτως ἡ πρότασις ληφθῇ ἀδιορίστως καὶ ᾖ ἀληθὴς τῷ τὴν ἐπὶ μέρους ἀληθῆ εἶναι τὴν ‘ᾧ τὸ Β τινί, τὸ Α παντί᾿, ὡς τὸ Β τινὶ τῷ Γ ὑπάρχειν, ἀλλὰ μὴ παντί· τοῦτο γὰρ δηλοῖ τὸ οὐδὲν κωλύει <, εἰ> τῷ Γ ὑπάρχει τὸ B μὴ παντὶ δέ, τὸ A ὅλως μὴ ὑπάρχειν· τότε γὰρ ἔσται ἀσυλλόγιστος, ὅταν τὸ ἀδιορίστως εἰλημμένον τῷ ἐπὶ μέρους ἐφαρμόζῃ. τὸ γὰρ ‘ᾧ τὸ Β, τὸ Α παντί᾿ ἀσυλλόγιστον, ὅταν ἴσον ᾖ τῷ ’to τὸ Β τινί, [*](1 καθ’ ὅτου prius ex καθὸ τοῦτο corr. Β3 καθ᾿ ὅτου alteram ex καθὸ τοῦ corr. ᾦ διωρισμένον a: τοῦ (superscr. B3) διωρισμένου Β 3 μέρει a 4 καθ’ οὗ ἄν] cf. vs. 11 7 ἀληθῶς ex ἀληθὲς, ut viiletur, corr. Β1 8 τάξις scripsi (cf. p. 379,5): πρότασις Β: λέξις a 9 κατ’ ἐκείνου a: κατέχειν οὐ Β πάντως a τὸ (??) . . . τούτου (ex τοῦ corr. B3) παντὸς (11) om. a 12 τὸ p παντὸς B pr. B pr.: corr. Β2 14 ἐπὶ δὲ τοῦ (??) . . . τὸ δὲ γελαστικόν (16) om. a 16 aute ἀνθρώπου add. παντὸς a 18 ante γελαστικὸν expunxit δὲ B 20 κἀκεῖνο a 21 εἰ . . . παντός (22) textui continuant aB λέγηται Ar.: λέγεται aB 24 ἄν prius addidi καθ’ οὗ a: καθότου Β τοῦ superscr. Β2 καθότου a B pr.: καθόλου corr. B1 20 ᾖ a: ἡ B1: εἰ B3 28 εἰ Ar. cod. C et Al. ipse p. 378,4: om. aB et Ar. 29 ὑπάρχει C: ὑπάρχειν aB et Ar. cf. p. 378,4 δὲ παντὶ a (??) B (pr. Cn): (??) ἢ a et Ar.)

τὸ Α παντί᾿, ὃ ἴσον ἐστὶ τῷ ‘ᾧ τὸ Β, τὸ Α <παντί’>· τότε γὰρ γίνεται τὸ Α [*](127v) τινὶ τῷ Β. τοῦτο δὲ γίνεται, ὅταν ἴσον ᾖ τὸ ‘ᾧ τὸ Β τινι], τὸ Α παντί᾿ ἀδιορίστως εἰρημένον τῷ ‘ᾧ τὸ Β τινί, τὸ Α παντί᾿, ὡς προείρηται, ὃ ἐδήλωσε διὰ τοῦ εἰ τῷ Γ ὑπάρχει τὸ Β, μή παντὶ δέ· γίνεται γὰρ οὔσης ταύτης τοιαύτης ἡ μείζων ἡ Α Β ἐπὶ μέρους λαμβανομένη, ὡς προείρηται. καὶ ἐπέξεισι δὲ τὰ προειρημένα· οὕτως γὰρ ληφθείσης τῆς ΒΓ [*](128r) οὐκέτ’ ἀληθὲς τὸ τὸ Α τῷ Γ ὑπάρχειν· οὕτως γὰρ ληφθεισῶν γίνεται ἡ μείζων, ὡς ἔφαμεν, ἐπὶ μέρους.