Vitae philosophorum

Diogenes Laertius

Diogenes Laertius. Hicks, R. D., editor. Cambridge, MA.: Harvard University Press; London: William Heinemann Ltd., 1925.

  • Πιθανὰ εἰς τοὺς ὅρους πρὸς Διοσκουρίδην β′.
  • Περὶ εἰδῶν καὶ γενῶν πρὸς Γοργιππίδην β′.
  • Περὶ διαιρέσεων α′.
  • Περὶ ἐναντίων πρὸς Διονύσιον β′.
  • Πιθανὰ πρὸς τὰς διαιρέσεις καὶ τὰ γένη καὶ τὰ εἴδη καὶ 〈τὰ〉 περὶ τῶν ἐναντίων α′.
  • Σύνταξις τετάρτη·
  • Περὶ τῶν ἐτυμολογικῶν πρὸς Διοκλέα ζ′.
  • Ἐτυμολογικῶν πρὸς Διοκλέα δ′.
  • Σύνταξις πέμπτη·
  • Περὶ παροιμιῶν πρὸς Ζηνόδοτον β′.
  • Περὶ ποιημάτων πρὸς Φιλομαθῆ α′.
  • Περὶ τοῦ πῶς δεῖ τῶν ποιημάτων ἀκούειν β′.
  • Πρὸς τοὺς κριτικοὺς πρὸς Διόδωρον α′.

    • V2_316

    Ἠθικοῦ τόπου περὶ τὸν κοινὸν λόγον καὶ τὰς ἐκ τούτου συνισταμένας τέχνας καὶ ἀρετάς.

  • Σύνταξις πρώτη·
  • Πρὸς τὰς ἀναζωγραφήσεις πρὸς Τιμώνακτα α′.
  • Περὶ τοῦ πῶς ἕκαστα λέγομεν καὶ διανοούμεθα α′.
  • Περὶ τῶν ἐννοιῶν πρὸς Λαοδάμαντα β′.
  • Περὶ ὑπολήψεως πρὸς Πυθώνακτα γ′.
  • Ἀποδείξεις πρὸς τὸ μὴ δοξάσειν τὸν σοφὸν α′.
  • Περὶ καταλήψεως καὶ ἐπιστήμης καὶ ἀγνοίας δ′.
  • Περὶ λόγου β′.
  • Περὶ τῆς χρήσεως τοῦ λόγου πρὸς Λεπτίνην.
  • Σύνταξις δευτέρα·
  • Περὶ τοῦ ἐγκρίνειν τοὺς ἀρχαίους τὴν διαλεκτικὴν σὺν ταῖς ἀποδείξεσι πρὸς Ζήνωνα β′.

  • Περὶ τῆς διαλεκτικῆς πρὸς Ἀριστοκρέοντα δ′.
  • Περὶ τῶν ἀντιλεγομένων τοῖς διαλεκτικοῖς γ′.
  • Περὶ τῆς ῥητορικῆς πρὸς Διοσκουρίδην δ′.
  • Σύνταξις τρίτη·
  • Περὶ ἕξεως πρὸς Κλέωνα γ′.
  • Περὶ τέχνης καὶ ἀτεχνίας πρὸς Ἀριστοκρέοντα δ′.
  • Περὶ τῆς διαφορᾶς τῶν ἀρετῶν πρὸς Διόδωρον δ′.
    • V2_318
  • Περὶ τοῦ ποιὰς εἶναι τὰς ἀρετὰς α′.
  • Περὶ ἀρετῶν πρὸς Πόλλιν β′.

    • Ἠθικοῦ τόπου περὶ ἀγαθῶν καὶ κακῶν.

  • Σύνταξις πρώτη·
  • Περὶ τοῦ καλοῦ καὶ τῆς ἡδονῆς πρὸς Ἀριστοκρέοντα ι′.
  • Ἀποδείξεις πρὸς τὸ μὴ εἶναι τὴν ἡδονὴν τέλος δ′.
  • Ἀποδείξεις πρὸς τὸ μὴ εἶναι τὴν ἡδονὴν ἀγαθὸν δ′.
  • Περὶ τῶν λεγομένων ὑπὲρ τῆς * * *

    • V2_320

    Ἐπειδὴ δὲ τὴν Ἰωνικὴν φιλοσοφίαν τὴν ἀπὸ Θαλοῦ καὶ τοὺς ἐν ταύτῃ διαγενομένους ἄνδρας ἀξιολόγους διεληλύθαμεν, φέρε καὶ περὶ τῆς Ἰταλικῆς διαλάβωμεν, ἧς ἦρξε Πυθαγόρας Μνησάρχου δακτυλιογλύφου, ὥς φησιν Ἕρμιππος, Σάμιος ἤ, ὡς Ἀριστόξενος, Τυρρηνὸς ἀπὸ μιᾶς τῶν νήσων ἃς ἔσχον Ἀθηναῖοι Τυρρηνοὺς ἐκβαλόντες. ἔνιοι δʼ υἱὸν μὲν εἶναι Μαρμάκου τοῦ Ἱππάσου τοῦ Εὐθύφρονος τοῦ Κλεωνύμου φυγάδος ἐκ Φλιοῦντος, οἰκεῖν δʼ ἐν Σάμῳ τὸν Μάρμακον, ὅθεν Σάμιον τὸν Πυθαγόραν λέγεσθαι·

    συστῆναι δʼ εἰς Λέσβον ἐλθόντα Φερεκύδῃ ὑπὸ Ζωίλου τοῦ θείου. καὶ τρία ποτήρια κατασκευασάμενος ἀργυρᾶ δῶρον ἀπήνεγκεν ἑκάστῳ τῶν ἱερέων εἰς Αἴγυπτον. ἔσχε δʼ ἀδελφούς, πρεσβύτερον μὲν Εὔνομον, μέσον δὲ Τυρρηνόν· καὶ δοῦλον Ζάμολξιν, ᾧ Γέται θύουσι, Κρόνον νομίζοντες, ὥς φησιν Ἡρόδοτος. οὗτος ἤκουσε μέν, καθὰ

    V2_322
    προείρηται, Φερεκύδου τοῦ Συρίου· μετὰ δὲ τὴν ἐκείνου τελευτὴν ἧκεν εἰς Σάμον καὶ ἤκουσεν Ἑρμοδάμαντος τοῦ ἀπογόνου Κρεωφύλου, ἤδη πρεσβυτέρου. νέος δʼ ὢν καὶ φιλομαθὴς ἀπεδήμησε τῆς πατρίδος καὶ πάσας ἐμυήθη τάς θʼ Ἑλληνικὰς καὶ βαρβαρικὰς τελετάς.